Aan de slag!

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteur: Jan & Sandra Gerbrand

Naast de bouwactiviteiten, hebben we een sociaal team: Hierbij bezoeken we een hospice project (GenesisCareCentre http://www.genesishope.co.za) waar mensen verblijven die ernstig ziek zijn en vaak, maar zeker niet altijd zullen sterven.

img_1596.jpg

Verder bezoeken we samen met mensen van de kerk,  mensen in een van de sloppenwijken van Port Shepstone.

Sandra:

img_1588.jpg

Het is heel bijzonder om in het sociale team te zitten. We (oa Sandra en David) zijn het meest flexibele team en we doen bijna aan alles mee, van ziekenhuis bezoek tot kinderwerk. Maar wat we in ieder geval ieder dag doen, is de sloppenwijk ingaan  om te kijken wat we kunnen betekenen. We hebben twee lokale mannen van de kerk die met ons mee gaan. Ze kennen de mensen die we bezoeken en ze weten de weg. We komen veel verschillende situaties tegen.

In ons eerste huisje dat we afgelopen maandag hebben bezocht, troffen we een oma aan met een kleindochter van twee jaar. Ze zei dat ze 7 kinderen had en dat er 5 overleden waren.

dsc08998.jpg

Oma zorgt voor haar kleinkind, terwijl haar moeder aan het werk is. Het is heel heftig om te zien, hoe ze in een krotje moeten wonen. We voelen ons de rijke westerlingen die langskomen in hun oranje t-shirts. Toch merken we iedere keer hoe blij de mensen zijn als ze ons zien en niet alleen omdat we een voedselpakket mee hebben en kleding. De mensen zeggen dat ze het heel bijzonder vinden  dat we helemaal vanuit de andere kant van de wereld zijn gekomen om bij hun op visite te gaan.

whatsapp-image-2018-07-26-at-18-23-47.jpeg

Vaak bidden we met en voor de mensen of we zingen samen een lied. We hebben een een lied in Zulu geleerd!! Heel leuk om dat samen te zingen!

Vandaag zijn we (bij een oudere alleenstaande man geweest. Hij was heel blij, ook al waren zijn omstandigheden niet zo fijn. Hij had pijn in zijn benen en zag niet goed door de staar. Ook was hij al heel lang weduwnaar en zijn twee kinderen wonen niet in de buurt. Hij zei zich te vermaken met zijn stukje grond schoonhouden en zorgen voor eten…buiten hing zijn was te wapperen. Heel bijzonder om zo’n blijde man te zien in deze omstandigheden.

Hoe groot was het contrast bij de jonge alleenstaande man waar we daarna op bezoek gingen. Hij had niet meer dan zijn matras. Verder stond of lag er niets in zijn hutje. Hij vertelde dat hij HIV had en TBC. Geen familie en vrienden in de buurt. We konden hem wel het mooiste cadeau geven dat we konden geven, namelijk de liefde van Jezus. Aan het eind van ons bezoek zei hij een keus voor deze Jezus te willen maken. We knoopten hem een armbandje met een hartje om zijn pols. Als hij naar dit hartje kijkt, wordt hij altijd herinnert aan de keus die hij heeft gemaakt. Ook gaven we hem wat kleding. Hier was hij zo blij mee. Nu durfde hij misschien ook naar de kerk te gaan. De mensen gaan namelijk altijd heel mooi gekleed naar de kerk. Hij straalde van oor tot oor toen we weer bij hem weggingen.

4cda2a1b-4c45-48b4-8638-7418242db47b.jpg

Advertenties

Gemarcheerd vol vreugd

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteur: Laura Burggraaf

Wat een dag! Met hun zelfbeschilderde shirtjes aan, de kronen op en vlaggen in de hand hebben de kinderen van Mhkolombe vol overgave met ons door de sloppenwijk gemarcheerd. Het was zo geweldig. Een feestelijke, kleurrijke en vreugdevolle stoet trok dwars door de plaats waar zij opgroeien en wonen. Hoe bijzonder is dat! Dat maken ze vast ook niet elke dag mee (en wij ook niet)! Zingend en joelend en de naam van Jezus proclamerend zagen we uitbundige kinderen en blije gezichten door de stegen gaan. Twee jonge mannen met een banier met de tekst ‘God is the answer’ voorop en naam van Jezus op vele buikjes erachteraan. Het raakt toch zo je hart! ‘Heer, dit is uw werk en wat zijn we blij dat we daar met z’n allen aan mee hebben mogen werken.
Wat een feest dat we zo tot zegen mogen zijn en zo gezegend worden! Wij bidden met heel ons hart dat ze uw liefde zullen leren kennen en zo achter u aan zullen gaan in hun leven. Want U weet welke plannen u voor hen heeft. Met deze plannen heeft u hun geluk voor ogen, niet hun ongeluk. U wilt hen weer een toekomst en nieuwe hoop geven. What a mighty God we serve!!

 

Door het dolle heen

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteur: Erik Berendsen

Geen feest zonder goede voorbereiding. Zo ook het feest van vanmiddag. Na dinsdag was vanmiddag wederom een kidsfeest gepland. Na afgelopen dinsdag wisten we wat ons te wachten stond, veel kinderen en heel veel energie. Fantastisch om te zien hoe de kids zich al helemaal lieten gaan toen Dagmar en Lotte met de bellenblaas begonnen. Ik weet niet of ze vaker bellenblaas hebben, maar ik weet vrij zeker dat ze niet vaak de honderden bellen hebben gezien, zoals Lotte en Dagmar wisten te laten vliegen. Een zelf in elkaar geknutseld netje, een emmer groene zeep et voila; een feest.
De bedoeling was om vandaag met de kinderen t-shirts te gaan beschilderen. Met mijn eigen twee dochters gaan knutselen, freubelen (hoe schrijf je dat?) of inderdaad verven stellen mijn vrouw en ik zo lang mogelijk uit. Het geknoei, het geklieder, wij kunnen daar niet zo goed tegen, dus met 200 kids t-shirts beschilderen vonden wij echt een heel leuk idee, nee echt! Uiteindelijk geeft bij zo’n kidsfeest het enthousiasme de doorslag. De kleinsten kliederen wat af, de iets ouderen gebruiken zoveel mogelijk kleuren en de oudsten maken er echt een kunstwerk van. Jezus love’s you all over the place, mooi dat onze boodschap bij velen van hen aankomt.
Na een korte pauze met wat fruit mocht ik een sketch opvoeren. Ik kan wel lollig doen tegen mijn dochters, hoewel ik verdenk ze ervan dat ze af en toe lachen uit goed fatsoen, maar zouden die 200 kids dat ook doen?? Met magic kaarsen (die niet uit te blazen zijn) een verhaaltje gebaseerd op Chips en Lola van afgelopen dinsdag en een Lindani die fantastisch meedeed werd het lachen, gieren brullen. Hopelijk kregen de kids de boodschap mee, lol hebben we wel gehad.
Na ff gek doen werd daarna de resterende energie eruit gegooid. Uit volle borst werd meegezongen, mee gedanst, ze lieten zich helemaal gaan, gaaf om te zien, ik denk dat ze het ook gaaf vonden!

 

 

“Marry”

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteur: Lotte Burggraaf

Op 24 juli zijn we naar het hospital geweest. De mannen en vrouwen zijn in het hospital gescheiden, we begonnen bij de mannen. Gerrit van wijngaarde had een woord en we zongen Akeko. Dit deden we ook door de hal heen richting de vrouwen. Daarna hadden we een samenkomst met de organisatie, de patiënten maken hier hun eigen sierraden als vorm van therapie. Teruglopend kwamen we langs een vitrinekast waar de handgemaakt armbandjes en kettingen in lagen. Ik kocht 2 mooie armbandjes gemaakt door Marry en Patricia. Na het kopen van de sierraden liep ik het gebouw uit want ik vond het lastig om langs de patiënten te gaan. Eenmaal buiten kreeg ik toch wel een beetje een schuldgevoel. Wel een armbandje kopen maar niet naar ze mensen zelf gaan. Dus met grote tegenzin trok ik Dagmar mee naar binnen en samen liepen we op de eerste vrouwelijke patiënt af die in ons zicht kwam. De vrouw zat in een rolstoel en begon te vertellen hoe blij ze was met de aanwezigheid van de GAIN groep en ze geloofde dat ze beter zou worden en anders naar de hemel zou gaan. Terwijl ze aan het vertellen was zat ze kralen aan een draad te rijgen en leek er veel plezier in te hebben. De vrouw vroeg naar onze namen en wij op onze beurt naar de hare. Ze wees naar de plakkaat boven haar bed, “Marry” luidden het. Vol verbazing keken Dagmar en ik elkaar aan. Ik trok het net gekochte armbandje uit het zakje en liet haar het haar zien. Ze had grote ogen, pakte het bandje aan en keek naar de naam die op het kaartje stond. “I bought your bracelet Marry”, zei ik. Ze begon te lachen en sloeg haar handen in het gezicht. Vol ongeloof staarde ze naar het armbandje, ze geloofde niet dat ik haar creatie gekocht had. Toch maar goed dat we naar binnen gelopen zijn 🙂

 

WhatsApp Image 2018-07-26 at 11.10.27.jpeg

 

 

Lachen Gieren Brullen

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteur: Monique Halman

24 juli, de eerste dag dat ik de Zuid Afrikaanse kinderen hier ontmoet. De eerste dag dat het kidsevent zal plaatsvinden, Ik heb er zin in!

Na een heerlijk ontbijt te hebben opgesmikkeld (want ja, de mensen van Izothsa Creek zorgen zo goed voor ons) vertrekken we naar de creche van “princess”. Het gebied waar deze creche staat ziet er wat beter uit dan de sloppenwijk waar vanmiddag ons eerste kidsevent zal plaatsvinden. In dit gebied staan stenen huisjes met ieder flink wat meer ruimte dan in de sloppenwijk. De juf van de creche is een lieve vrouw die hart heeft voor de kinderen. Ze betrekt ons bij haar programma en zingen samen wat liedjes met de kinderen. Later spelen de kinderen met speelgoed waaronder grote strandballen, de strandballen zijn een enorm succes. Langzaam beginnen de kinderen op schoot te klimmen en vinden ze het heerlijk als wij met ze knuffelen. Simpele kringspelletjes zoals “Jan Huigen in de ton” worden onder veel geklap, gegil en plezier meegedaan. Deze kinderen zijn zo snel blij en tevreden. Het was zo leuk en gezellig om met deze kinderen te spelen!

Dan vanmiddag het eerste kidsevent. Dit is de eerste keer dat dat door GAIN georganiseerd wordt en wat was het een overweldigend succes. Er kwamen ontzettend veel kinderen op af. Gelukkig kregen we steun van de mensen van Jesus Voice want dat was nodig! Zij vertaalde het Engels naar het Zulu zodat de kinderen alles goed konden verstaan. Wat mij telkens weer opvalt is dat de kinderen hier zo ontzettend goed luisteren naar volwassenen. We hebben liedjes gezongen met de kinderen en daarna werd een sketch van “Lola” (Laura) en “Chip” (Gerrit B.) opgevoerd. Het was werkelijk hilarisch!! Ontzettend leuk en onderhoudend, de kinderen hebben zo gelachen. Vooral om de bril die “Chip” op had, wanneer hij moest huilen spoot er water uit zijn enorme bril, tot grote hilariteit van de kinderen. De sketch ging over vergeving vragen, sorry zeggen wanneer je iets fout hebt gedaan, en dat dit niet per se supergroot hoeft te zijn. Bijvoorbeeld als je een grapje maakt waar je een ander pijn mee doet, dan is het ook goed om “sorry” te zeggen de ander te zeggen. Na de sketch kregen de kinderen fruit en mochten zij hun eigen kroon beschilderen. Ze waren allemaal zo geconcentreerd bezig en doen ontzettend hun best. Echt genieten om met die kinderen bezig te zijn. Het kidsevent was van 7 tot 16 jaar maar alle leeftijden kwamen opdagen. Met de allerkleinsten hebben we hele grote bellen geblazen, ze krijste het uit van plezier. Wat mij altijd bij zal blijven zijn die blije gezichtjes, het genieten van de kinderen, het blij maken met een simpele ballon. Ik hoop zo dat dit ze bij blijft en ik ben blij dat wij ze deze dag hebben kunnen geven.

Monique 😀

 

WhatsApp Image 2018-07-25 at 17.28.42.jpeg

Op bezoek bij een crèche

Geplaatst: 07/2018 in Blog

Auteurs: Darinka Breugem & Lydia Berendsen

Vandaag waren we te gast bij de 1e creche. Op een heuvel stonden de peuters en kleuters te kijken hoe de oranje-invasie naar hen toe kwam. Eerst afwachtend en verlegen maar tijdens de lunch binnen in het gebouwtje, braken de ballonnen het ijs. We hebben erg leuk met elkaar gespeeld! Na een uurtje werden de matrasjes tevoorschijn gehaald en naast elkaar op de grond gelegd. Langzaam vulde deze zich met kindertjes die na alle pret hoognodig moesten gaan slapen. Bijzonder om zo even een kijkje te hebben gekregen in het leven van crèche, aunities en kinderen.

Auteur: Esther Boeijer

Het is zondag 22 juli, we gaan naar de kerk in de township! Na het ontbijt gaan we met z’n allen, precies passend in 4 auto’s, op weg. We zoeken iemand aan de weg, die onts opwacht om ons te begeleiden naar de kerk. Eerst rijden we een sloppenwijk in, maar daar moeten we niet zijn. Als we omdraaien en verder rijden zie we hem staan. We volgen hem en rijden door de township heen en komen aan bij een gebouw: de kerk. Bij binnenkomst is iedereen er al, de dienst is begonnen met gezellige harde muziek. Een aantal vrouwen van de groep omarmen vrouwen, die ze kennen van vorig jaar, waaronder de vrouw van de overleden voorganger. Het is een emotioneel weerzien. De mensen zijn feestelijk gekleed en ogen vrolijk. Wat onwennig gaan we op de achterste rijen zitten en al snel voegen een aantal kleine kinderen zich bij ons en vinden het wat interessant. We worden hartelijk welkom geheten in het Zulu, wat vertaald wordt naar het Engels. Na een aantal liederen, staand en klappend mee te hebben gedaan, nodigt Laura de kinderen en vrouwen uit voor de komende week om activiteiten met ons te komen doen. Er wordt gebeden en veel gezongen. We worden op een gegeven moment op het podium gevraagd en Gerrit W. stelt ons voor, waarna er een lied ingezet wordt waarop we gaan dansen! Er worden direct foto’s van ons gemaakt. Nelleke stapt van het podium af en gaat met iemand dansen, wij volgen haar voorbeeld, het is een gezellige boel en het ijs is gebroken. Als we weer zitten gaat Gerrit B de preek doen. Hij vertelt over Petrus, die weer gaat vissen, nadat Jezus weg is. Zijn vrienden helpen hem, maar het lukt niet, er wordt die nacht niets gevangen. Je kunt in een situatie waarin je kan denken, waar is Jezus?  Waar is God? Op een gegeven moment staat Jezus aan wal en vertelt Petrus dat hij het net aan de andere kant moet gooien. De boodschap is, dat je soms denkt dat God er niet is, maar Hij is er wel! Ook al voel je je verlaten of voel je je schuldig of beschaamd: Hij komt naar je toe! Hij is er altijd.

Als de kerk uit is, wordt er met elkaar gepraat en er worden foto’s gemaakt. Ondertussen zijn onze kinderen buiten tikkertje aan het doen met de kinderen van de kerk. We hopen dat de mensen zullen doorvertellen dat we er zijn en dat ze naar onze activiteiten zullen komen. Als de meesten weg zijn gereden of gelopen, gaan wij ook weer. Wat zijn de mensen open en aardig en we hebben zin om hen beter te leren kennen.