Alles komt tot een einde

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Afgelopen zondag hebben we de Gain week in Port Shepstone afgesloten met een geweldige avond. Een behoorlijke groep mensen is uitgenodigd met ons te dineren op Izosha Creek. Amos en zijn gezin, de oprichters van Rehoboth, de buschauffeur en zijn vrouw en nog meer mensen waren aanwezig. Met luid gezang werd de avond afgesloten, akeko ofana, engels en nederlandse nummers, en de mannen dans. Een groot feest! We bedanken al deze mensen voor de steun en de geweldige tijd die wij mochten hebben. Nu onze spullen ingepakt en helaas weer door.

Lieve leuke lezers bedankt voor alle reacties en het meereizen. Thuis zal jullie waarschijnlijk nog veel verteld worden over dit geweldige avontuur! 🙂

Een verhaal van Willem Verboom en Nadieh Neerhof

Je zult nu vast denken: ‘Eerste bezoek krottenwijk? Dat was vorige week toch al?’ Dat klopt, maar na dit eerste bezoek is er zoveel gebeurd.
We bezoeken samen met pastor Amos een vrouw in de krottenwijk. Ze is mager, maar lijkt niet heel ziek. Ze begrijpt niks van wat er gezegd word, lacht wat. Amos verteld dat ze psychisch wat in de war is, dit is ook duidelijk te zien. Ze is wat doof, er moet duidelijk tegen haar gepraat worden. Later word duidelijk waarom ze is zoals ze is.
De week ervoor is er een brand geweest in de sloppenwijk. Haar huisje is onder anderen helemaal verbrand en is niks meer van over. Het enigste wat ze nog heeft is de kleding die ze aan heeft. Indrukwekkend. Ze woont nu in een huis/krot van een bekende van haar. Ze laat ons zien waar haar huis stond en verteld dat ze hoopt dat ze geld kan sparen om een nieuw huis/krot te laten bouwen. Als wij realistisch na gaan denken, lijkt het ons niet haalbaar. Ze heeft psychische problemen, geen werk, geen kinderen die voor haar kunnen zorgen. We hopen dat wij iets voor haar kunnen betekenen.
Een dag later opnieuw schilderen van woonhuisjes en verbouwingswerkzaamheden. Toen we daar mee begonnen blijkt dat wij, met ons bouwteam, een golfplaten huisje voor haar neer kunnen zetten. Wauw! Hoe gaaf dat we dit voor haar kunnen betekenen!

Het bouwteam (Frank, Ad, Willem, Gerrit B, Timmie, Daniel, Arie, Jelle, Mark) wordt ingeschakeld die tot nog toe in Rehoboth zich hadden beziggehouden met het leek het voor ons aanvankelijk of we in eigen land wat aan het klussen waren, zo strak en georganiseerd zag het er daar allemaal uit. Maar gaandeweg ons werk kwamen we al snel achter het verhaal, van dit nu schitterend ogende project. Dat werd ons helemaal duidelijk toen we als bouwteam ingewijd werden onder welke erbarmelijke omstandigheden deze nu gezond en vrolijk ogende kinderen, hier binnenkwamen… Dat plaatst het werk hier in een heel ander perspectief!
Op naar de aangegeven locatie, om poolshoogte te gaan nemen hoe we dit kunnen aanpakken. Met het hele bouwteam, aangevuld met heel wat kinder / sociaal werkers treffen we de afgebrande locatie aan waar alleen wat overgebleven afgebrande stompjes hout in de grond, de plaats markeren van haar huisje…En natuurlijk de verbrande overblijfselen, die dan wel aan de kant geschoven waren. Ad haalt meteen z’n blocnote tevoorschijn en gaat aan het schetsen. Met elkaar berekenen we wat we nodig denken te hebben aan palen / dakplaten / houten draagwerk / wandbeplating etc. De inkoop ging de begroting flink te boven, maar na veel gesteggel door Frank en Gerrit, ging de bouwmarkt, wegens het sociale aspect, akkoord met wat we beschikbaar hadden. En de daarmee gepaard gaande extra wachttijd werd nuttig ingevuld om ons bezig te houden met aandacht voor de omgeving van het te bouwen huisje en contact te maken met de omgeving. De kinder / socialwerkers door te spelen met de kinderen (hoe blij kunnen deze kinderen dan zijn in een voor ons, zeer troosteloze omgeving!). Ook konden we de buurman helpen met het plaatsen van zijn deurkozijn en deur. Nog diezelfde dag stond het nieuwe huisje al overeind met volledige beplating, en scheidingswand, zodat 2 ruime kamers van ca 3,5 x 3 meter ontstonden. Het werd zaterdagavond laat, maar na pas om half 2 gestart te zijn was al het matriaal vastgespijkerd, of het overtollige, (door de vele pootjes die het daar zomaar kan krijgen:), in de berging gereden. De afwerking zou de dinsdag daarop plaats vinden.

Voor het oog waren we bijna klaar, alleen de afwerking / deuren / bed nog… Nou dat werd toch nog even een dingetje, want ondanks de grotendeels zeer schamele bouwwerkjes, blijven we toch Hollanders…We konden zowaar ’s morgens meteen een stroomvoorziening aanleggen, zodat we machinaal de finishing touch konden uitvoeren, wat wel wat hilarisch overkomt in een omgeving waar een zaag zodanig schraal is dat men overwegend met kapmessen werkt….We kregen ook spontaan hulp van een jong familielid? Nadat we klaar waren vroegen we ons af of de juiste bewoner zich wel zou gaan “vestigen” want pastor Amos was niet in de buurt om hem over te dragen. Er was deze dag wel een jonge vrouw regelmatig bij ons, maar of dat de vrouw was die in de 2e kamer zou gaan wonen…Ze had haar naam gegeven en die van haar oma en die hebben we ook netjes op de plank geschreven boven de beide deuren, maar als dat nu eens de namen waren van iemand anders? ! Tijdens dit project voelde de omgeving eigenlijk steeds vertrouwder, (wat de 1e keer gewoon shocking was) maar die dag had zich 1 man wat vreemd opgehouden bij ons, waardoor we niet helemaal gerust waren. Voordat we weg gingen moesten we ook aan omwonenden vragen om oma met kleinkind te laten komen… Nou ze waren super blij! , wisten met hun dankbaarheid eigenlijk nauwelijks raad. Met elkaar op de foto en op naar huis. Thuis aangekomen had Nadieh tijdens het bezoek van de socialwerkgroep een foto gemaakt en die bleek gelukkig te kloppen!!
Morgen hopen we na de kerkdienst het nieuwe huisje met de hele groep te bezoeken. De bede was gisterenavond dat dit fonkelnieuwe glimmende huisje tussen zoveel leed, een lichtend voorbeeld mag zijn van de hoop die er in /door Hem mag zijn en zo als een kaars op de kandelaar mag functioneren in haar omgeving!

Anna

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Kees Neven

Een verhaal van het team, dat het huisje van Anna schilderde:
(Team: Nelleke van Wijngaarden, Conny Neven, Ad Leenman, Christina Leenman, Jelle Burggraaf en Gerrit Burggraaf)
Stil zat ze daar op haar kleedje, buiten in de zon. Haar ogen gericht op de schilders die bezig waren haar huisje te schilderen. Haar krukken lagen links en recht van haar. Zij heeft niet gedronken, speelde af en toe even met haar kleindochter die overal ronddribbelde. Wat gaat er door Anna heen? Verstaan kan ze ons niet. Zou ze begrijpen dat we op de verf mopperen, die niet wil plakken? Misschien denkt ze wel dat we er geen plezier in hebben. Ze zat daar de hele dag en zei niet. Toen het huis klaar was mocht ze naar binnen. Haar gezicht toonde verbazing. Het was ook een grote verandering. Ze mompelde wat, een stamelend bedankje.
Toen kwam Pastor Amos. Vol enthousiasime over het niet meer te herkennen huis. Een blessing hier een een blessing daar, de bemoedegingen vlogen in het rond. Anna’s ogen lichtten op. Pastor Amos begon te zingen en vertaalde de dank van Anna. Ze zei: ”Iedere dag dat ik de gekleurde muren zie zal ik jullie zegenen.”
De aangekomen buurvrouwen en toegestroomde kinderen waren een housewarming aan het houden. We liepen de heuvel op naar de auto en hoorden het luide gezang. Hopelijk blijft het dag erop, anders hebben we weer een nieuwe klus…

Modeshow

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Christina Leenman

Afgelopen dinsdag zijn we begonnen met het naaiproject. Wij (Nelleke, Conny, Jet en Ik) hebben er zin in. Na een wat moeizame start gaan we ervoor. Het naaiatelier bevindt zich in een klein stenen schuurtje van ongeveer 3 bij 4 meter. De vrouwen vinden het leuk om hun eigen rok of jurk met hulp van ons te maken. Af en toe een vreugde dansje als ze het kledingstuk passen, erg leuk! Ook kregen we om de zoveel tijd bezoek van het ondeugend zoontje van Amos die onze projectjes kwam bekijken. Donderdag gingen Laura en Sabrina ook gezellig mee. We leggen de laatste hand aan de kledingstukken en gaan daarna een feestje bouwen met elkaar. Ze showen hun prachtige kleding waar ze erg blij mee waren. We drinken iets met lekkere koeken en spekjes erbij. Daarna hebben we ze verwend met maskertjes, make up en nagellak. Het was heel mooi om dit te doen! De 6 vrouwen waren erg dankbaar en blij. Prijs de heer!

Kindercreche

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van  Mariet, Mirjam & Dagmar

Terug naar dezelfde creche, de vorige ervaring was niet al te best maar toch gingen we (Mirjam, Dagmar, Jelle, Daniel en Mariet) met volle moed opnieuw deze kindertjes bezoeken. We begonnen de dag zoals gewoonlijk weer met een lied, de hokiepoke song en natuurlijk (lekker origineel) akeko ofana. Ze vonden het werkelijk waar geweldig. De oudere kids kende na het eerste nummer alle bewegingen al uit hun hoofd, dus dat herhaalde we natuurlijk nog een keertje 🙂
Vervolgens hebben we heerlijk chaotische gevingerverfd met de kids. De kinderen legden allemaal hun handjes op de behangrol en langzaam verscheen er van ieder een omtrek op het papier. Tientalle rijkgekleurde handjes vulde de tafels. Meester kunstenaar Daniel tekende hier en daar vriendelijke monsters en smileys tussen de handjes. Het had zo in het rembrant museum opgehangen kunnen worden zo artestiek dat het was. Zo’n creatieve sessie kan natuurlijk niet zomaar afgekapt worden. Eerst heeft Dagmar de kinderen geprobeerd te vertellen dat God van ze houd door middel van een kikker die in een prins veranderd. Na het schoonmaken van de tafels en het te drogen hangen wan de vingerverf creaties gingen we door naar de 3D glitter stickers. Ieder kreeg een velletje papier van zijn favoriete kleur, en aangezien de kinderen de kleuren in het engels leerde was het heel duidelijk wie welk kleurtje wilde. Daarna gingen ze opnieuw aan de slag. Met een grote glimlach showden ze trots hun ‘aunties’ (zo noemde ze ons) hun werkelijk prachtige creaties.
De dag werd afgesloten met ballonnen, bellenblaas, tegenbordjes en stickers, dikke pret dus. Om 12 uur komt het eten en daarna een heerlijk middagdutje. Tussen alle bedrijvigheid door kwamen veel kinderen even op schoot om te knuffelen.

Een verhaal van Jet Neerhof

Een rondleiding in dit tehuis voor kinderen met een verstandelijke en fysieke beperking brengt ons uiteindelijk op de binnenplaats waar alle kinderen naar toe gebracht worden voor een meeting met de GAiN-groep.
Bij binnenkomst in de zaal zie ik een jochie van 1/1,5 jaar die meteen mijn aandacht trekt. Hij ligt wat apatisch in zijn rolstoel en zijn pupillen staan in de rechterooghoeken… Ze lijken wel te kunnen zien, maar niet te kijken. Ik streel zijn wangetjes, zijn armpjes… Geen reactie.
Zijn polsen staan beide naar buiten geknikt en tegen zijn lijfje gedrukt. Hij is spastisch.
Ik rijd hem naar buiten en zoek een plek voor hem in de schaduw. Streel hem nogmaals… geen reactie en zijn pupillen staan nog steeds in de rechterooghoeken. Na het zingen met de GAiN-groep vraag ik de leidster of hij uit zijn rolstoel mag, zij maakt hem los en zo beland hij op mijn schoot.
Hij overstrekt zich totaal en voelt hard en stijf aan. Ik streel hem over zijn wangetjes, zijn armpjes en beentjes, blaas lichtjes over zijn gezicht en neurie zachtjes: ‘Je bent een parel in Gods hand.’
Langzaam vermindert die stijfheid, de pupillen bewegen rustig heen en weer, op zoek naar controle.
Een bel van een bellenblaas waait langs zijn gezicht en even zie ik dat hij deze volgt met zijn ogen. De volgende bel raakt zijn gezicht.. schrik.. zijn ogen zijn weer uit balans… zijn lijfje verstijft weer en voelt aan als een plank.
Opnieuw begin ik hem weer te strelen.. zijn wangen, armpjes, beentjes.. neurie weer zachtjes.
Ik leg mijn hand op zijn voorhoofd en zegen hem. Meteen begint zijn lijfje zich weer te ontspannen, zijn ogen richten zich naar me toe en kijken me aan… Ik ben verliefd!

 

Het Voedselproject voor Kinderen

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Nynke Neven

Na een bezoek aan Rehoboth hebben we ruim 20 minuten over de typische Afrikaanse wegen gehobbeld tot we aankwamen bij het voedselproject. Het voedselproject is voor kinderen, die thuis bijna of helemaal geen eten krijgen. De kinderen krijgen hier na school 3 keer in de week een maaltijd.

De school was voorbij en één voor één zag je de kinderen de heuvel afdalen naar het huisje. Als je dan even bedenkt dat dit misschien wel de enige (fatsoenlijke) maaltijd is die ze krijgen, dan breekt je hart wel.
We hadden sinaasappels meegenomen als extraatje bij het eten en dat werd echt gewaardeerd door de kinderen! Na het eten hebben we de springtouwen, fidget spinners, balonnen, voetballene en de bellenblaas uit de kast gehaald en zijn we met de kids gaan spelen. Ook hebben we typisch Nederlandse nummers gezongen zoals chichiwa en ze zongen uit volle borst mee. De losse heupen van de Afrikanen waren ook vandaag weer zichtbaar.
Na al het spelen, lachen & dansen was het voor de kinderen weer tijd om naar huis te gaan. Als team stonden we nog even na te praten en pastor Amos benoemd even dat de kinderen deze dag nooit meer zullen vergeten en dat ze dit aan hun kinderen zullen vertellen. Ze zullen hen dan vertellen vertellen dat wij als Hollanders naar hen toe kwamen om voedsel uit te delen en de tijd namen met ze te spelen. Wat wij gedaan hebben doet er toe en maakt wel degelijk een verschil in de leventjes van deze kinderen.

Het is zo bijzonder om te horen dat hetgene wat wij gedaan hebben niet alleen voor een glimlach op het gezicht gezorgd heeft maar ook gezorgd heeft voor een sprankeltje hoop in hun hart. In mijn ogen was wat wij gedaan hebben eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar voor hen betekende het meer dan dat wij ons kunnen voorstellen. Het deed mij denken aan wat mijn vader de dag daarvoor tegen mij zei: ‘een oorkaan begint ook met een zuchtje wind’. Vaak willen we van betekenis zijn in deze wereld en grote dingen doen, maar zoiets als een voedselproject bijwonen en met kleine kinderen spelen kan al heel veel verandering teweeg brengen.