Genietmomenten ….. succesverhalen….gebedsverhoringen…..

Geplaatst: 07/2013 in Blog

IMG_0617 IMG_0565 IMG_0530 IMG_0456 IMG_0532 IMG_0630 IMG_0525 IMG_0530 IMG_0533 IMG_0536 IMG_0546 IMG_0572 IMG_0589 IMG_0616IMG_0644 IMG_0666… Leek gisteren rond het schrijven van het laatste blog de dag voor een deel van de groep heel anders liep zoals gepland…waardoor het een stuk minder functioneel leek…… de tweede helft van de dag verliep verder op een totaal andere manier….  De droom van Nelleke met het naaiproject werd toch wel ‘heel echie’ toen ze gedrieën (met de sociale mensen als min of meer verplichte ‘backup’;-)) naar de Singer winkel gingen om de drie gekochte naaimachines op te halen. Broeder Amos had zijn nog in aanbouw zijnde huisje in de township beschikbaar gesteld om aldaar het project te laten plaatsvinden. Denk je van te voren dat een naaimachine en stof enzo de enige voorwaarden zijn voor dit succesnummer…. Nu bleek het ook nog om tafels en stoelen te gaan, die ontbraken. Maar ja, zie hier de behulpzame daadkrachtige Afrikaanse vrouwen, die al snel met bankjes en stoelen van her en der uit de township sjouwden. Ook de tafels werden inventief in elkaar geflanst door twee deuren (die er toch al lagen) op stenen te zetten en hier een ietwat arbo verantwoorde werkhouding mee te creëren…..De belangstellenden voor deze eerste dag naaien waren 8 vrouwen en 1 man (laatstgenoemde had droeg met verve zijn zelf genaaide broek die dag en bleek een volleerd naaier!). Wat super voor de naaigroep dat er gelijk al zoveel animo was. Trouwens we zoeken nog steeds naar een naam die passend is bij deze projectgroep, want ‘naaigroep’ vinden we unaniem niet echt dekkend (huh?) en respectvol klinken.  …. Denkt u mee? De reactie met de meest passende en fraaie naam, krijgt een Afrikaanse tas cadeau!! (ik hoop niet dat ik me nu in de nesten werk, want dit verzin ik nu ter plekke zonder overleg). Maar om een lang verhaal kort te maken, aan het eind van de dag had iedere deelnemer een eigen tas in elkaar gezet achter de naaimachine!! Super toch?? Foto’s volgen.   Tsja en dan die bouwgroep….die zo lekker beproefd werd doordat de bouwmaterialen niet aangeleverd werden…het gebedspunt van gisteren werd dezelfde middag nog verhoord, doordat ze de ‘loze tijd’ heerlijk korfballend, voetballend doorbrachten met de kinderen uit de omringende township. Ook werd er tussen neus en lippen een schommel gemaakt en wat andere klusjes gedaan. Toen rond 16u toch eindelijk de materialen binnen waren, is de hele ploeg als een gek met stenen, fijn zand en cement aan de gang gegaan om toch voor het donker (jaja het is hier heel vroeg donker en wel in zo’n korte tijd dat je blij mag zijn als je de weg nog terugvindt naar ons hostel met al die onbegaanbare weggetjes en linksrijdende auto’s en overstekende zwarte mensen. En wat denk je? De ploeg heeft het gewoon gered om in twee uur tijd een fundering te leggen voor een gebouw van 8x 4 meter. Ze werden ingehaald als helden … alleen jammer dat de minst zwetende mensen het douchewater al hadden verspild waardoor sommige van onze bouwvakkers beloond werden met een half lauw afwatersysteem…..(duizend maal excuus)  Dan blijven de kinderwerkers en de sociale groep nog over….en ook voor hen was het aan het eind van de dag met recht een TOP-dag geweest. Met elkaar vertrokken zij naar het voedselproject waar ze samen zo’n 200 kinderen hebben vermaakt, alle kinderen een sinaasappel kregen uitgedeeld (door Josepha en Aleisha uitgedeeld) en Hetty met liefde de borden met rijst en eh…een soort sausje…serveerde. Het was echt machtig mooi om al die netjes geüniformeerde kinderen te zien rennen achter een bal aan, gillen als er weer een waterballon de lucht inging…..en met zn dertigen door Jeanet, Jasper en … aangezet werden om touwtje te springen. Het had enige voeten in aarde om zo’n enorme groep enthousiaste kinderen te animeren….af en toe leek het ook net een mierenhoop…maar toch was het al met al een fantastisch gebeuren. Ook om onze eigen kinderen met hun witte koppies vanaf meters op te zien vallen tussen al die donkere kinderen.   S Avonds hebben we met elkaar God gedankt voor deze prachtdag….heerlijk gezongen met elkaar, naast begeleiding van gitaarspelende Dick, ook een heuse saxofoniste….onze eigen Sifra(wat een stoere meid is dat toch zeg!!) Gerrit flapte weer de meest grappige spelletjes uit zn mouw, waarmee we lol voor tien hadden. En zo keek ieder van ons terug op een absolute topdag!!   vrijdag 26 juli 2013 Sjoh….. het is alweer vrijdag…allemaal hebben we eigenlijk geen besef van tijd meer hier….geen idee wat voor dag het is, laat staan dat we weten dat er naast Zuid-Afrika nog iets is als een verzengend-door-hitte-overmeesterd-kikkerlandje dat Nederland heet. Enneh…..ja eigenlijk vergeten we ook dat jullie daar allemaal zijn….onze familie, onze kinderen, onze ouders, vrienden….dus luitjes laat alsjeblieft even wat van je horen en laat weten hoe het daar met jullie gesteld is…..we lezen namelijk elke avond de reacties op deze blog en je wilt niet weten wat voor emotionele melancholische glimlachen er ontstaan als er een bekende van iemand een reactie heeft geplaatst. Heel…heel even….voelen we dan de liefde voor thuis, voor jullie….voor dáár ver van ons vandaan, waar óók nog leven is…. Het zegt iets over hoe we helemaal in dit land opgegaan zijn in de afgelopen dagen. Neem van mij aan (ookal weet je niet wie dit schrijft, laat staan of ik te vertrouwen ben;-)) dat het goed met ons gaat. Naast kleine nietszeggende ongelukjes als een stuk teen wat hier ergens verlaten op Zuid afrikaanse grond achtergelaten is, en een ander die juist extra cellen (in de vorm van een enorme blaar) aanmaakt door middel van een pech-confrontatie met een deur en een kop koffie ….. naast deze nietszeggende kleine ongelukjes….zitten we hier volop te genieten. Allemaal op een andere manier, in andere uitingsvormen en met andere bewoordingen….of soms gewoon zonder woorden….  Vandaag gingen we voor het eerst gezamenlijk op pad….en wel naar Rehoboth….het kinderdorp van Alfons en Yvonne, een Nederlands echtpaar wat met een prachtige visie en veel geloof een enorm kinderdorp hebben mogen opzetten voor HIV kindjes. De weg ernaar toe was een bijzondere rit waarbij het alarm al rijdend afging in één van de drie auto’s en vervolgens de auto in zn geheel uitviel….maar waarmee we op wonderlijke wijze toch weer goed zijn aangekomen op de plek van bestemming……Aangekomen bij Rehoboth hoorden we van Alfons eerst het verhaal over het ontstaan, de visie en de ervaringen van het kinderdorp. Met elkaar hoorden we de confronterende verhalen van 9 op de 10 kinderen die Hiv positief zijn, waarvan een groot gedeelte komt door seksueel misbruik ….. misbruik wat al plaatsvindt vanaf kinderen van 5 jaar. Opeens krijgen de grapjes over ‘hoeveel kamelen een vrouw waard is’ een nare bijsmaak, krijgen we met zn allen een kijkje in de Zuid Afrikaanse cultuur, en is het schokkend voor velen om de keiharde cijfers te horen van de aantallen Hiv positieven, van de lage moraal, van het vele seksueel misbruik dat plaatsvindt… temidden van dit alles ontdekken we met elkaar hoe anders het is op deze plek Rehoboth…een plek waar Hiv positieve kinderen weer toekomst krijgen, waarden en normen krijgen voorgeleefd en waar kinderen tot hun volwassenheid een fundament meekrijgen wat hen tot voorbeeldfiguren maakt in hun eigen omgeving, hun eigen township….Wat een plek van hoop, van liefde en van veiligheid is dit… Het is dan ook niet verwonderlijk dat we na dit verhaal enorm gemotiveerd onze handen uit de mouwen willen steken voor dit dorp.  We splitsen op in drie groepen en gaan allemaal aan de gang met een klus die ‘on hold’ stond en waarmee we deze prachtige plek, deze mooie mensen kunnen dienen. Iedere groep heeft zo zn eigen doelstellingen…..de 1 wil gewoon braaf de klus klaren, de andere groep vraagt zich tijdens het graven van 60 cm diepe gaten gedurig af of het écht nodig en nuttig is, maar levert vervolgens de onrust in voor een ongekende wilskracht (Johan, onze jarige Job, gaf bekant zijn leven/lichaam voor dit 60cm diepe gat door in een alarmerende splithouding op een erosiegevoelige helling met zn ene hand geklemd aan een hek, een gat te graven met zn blote handen!! Alé deze heer kan zeker nog 50 jaar mee!!) ….een andere groep voert een competitie van bouwvakkers tegen bouwvaksters (jaja u leest het goed er bevinden zich onder ons échte enorme doorzetters van vrouwen die zonder pardon 50 kilo cementzakken op hun schouders zwiepen en zonder mokken een fundering storten, daar waar mannelijke groepsgenoten hijgen naar adem en zich afvragen of ze niet toch beter in Nederland hadden kunnen blijven…met hun blote bast in de zon op een terrasje)….maar even verdergaand op bovengenoemde competitie…..bij deze competitie ging het om welke groep het eerste het punt bereikt waar de pijp uit de grond diende te komen….en ja ja het mag gezegd worden….de VROUWEN waren onoverwinnelijk  en WONNEN de strijd….. wat er weer voor zorgden dat tijdens de 1 minuut update die elke avond tijdens de maaltijd door elke groep even gegeven wordt, dit onderdeel doodgezwegen werd door de mannen…..waarschijnlijk vanwege ongekende schaamte….  Daar waar de fundering dubbel zo dik moest worden en er dus dubbel zo lang inzet van deze bouwvakkers werd gevraagd, waren anderen al druk bezig met het animeren van de Rehoboth kinderen die inmiddels waren teruggekomen van school.  De kinderwerkers hadden van tevoren een soort zeskamp voor ogen,…. Maar het enorme enthousiasme van de kids zorgde ervoor dat eenvoudige onderdelen als touwtje springen veranderden in aap-achtige toestanden waarbij bijvoorbeeld Dick al snel drie kinderen aan zijn arm had hangen in plaats van rondom het draaiende springtouw….En werd de bal aangevallen alsof het weet-ik-veel-wat was…..maar flexibel als we zijn na onze afgelopen  zuid-afrika-ervaringen…..stelden iedereen het plan snel bij en waren alle kinderen deze middag blij (zij het soms met hyperachtige taferelen) met het aanbod aan spelmaterialen, waarbij de waterbalonnen en de bal toch wel het hoogtepunt bleven van de middag…. Ook mooi om naderhand van de kinderen te horen dat ‘Hiv-kinderen’ er toch niet zo ziek uitzien als dat ze van tevoren dachten….. Mooi om te weten en te zien en te be-LEVEN dat deze kids een Toekomst hebben bij Rehoboth…. Google maar eens op Rehoboth …..ze zijn ook bij de Eo geweest….mooi om thuis ook iets meer te lezen over deze prachtmissie!!  Wij zeggen: slaap lekker en tot morgen!

Advertenties
reacties
  1. Familie van den Boogaard schreef:

    Hallo,

    Wat een mooie blog om te volgen! Mooie foto’s, leuk geschreven, maar vooral prachtig om te zien wat God doet in deze wereld, overal!

    Succes met het werk, geniet van de gezelligheid en alle mensen om je heen!

    Hartelijke groeten uit Kinderdijk
    Peter en Marjan van den Boogaard
    Jasmijn, Joost, Jolyn

  2. Siebren en Marike schreef:

    Even een berichtje voor frank, Mirjam, Mark en Sifra:
    Vanaf ons vakantie adres in Frankrijk willen we jullie even bemoedigen met het goede werk dat jullie (en de rest van de groep natuurlijk) waar jullie mee bezig zijn. Wat en cultuurschok. Lijkt mij ook lastig voor die Afrikanen om te wennen aan de mentaliteit van die Nederlanders 😉
    Weet zeker dat wat er ook gezaaid wordt, God zal het tot wasdom brengen.

    Liefs Siebren en Marike

  3. Annemarie Freeke schreef:

    lieve mensen, wat leuk om die verslagen te lezen en de fotos te zien Volgens mij heb ik Wouter en David al gespot. Ga zo door heren de Gruijl. Caroline veel sukses met de groep ijverige naaisters. Mij wil geen geschikte naam te binnen schieten, komt waarschijlijk door de hittegolf, liefs en veel en sterkte . Ik kijk uit naar het volgende verslag. Annemarie Freeke.

  4. Eline Freeke schreef:

    Leuk om wat foto’s te zien van jullie harde werken! Mn hersenen kraken i.v.m het verzinnen van een leuke naam voor de naai groep maar tot nu toe komt er niet veel uit!
    groetjes
    Eline

  5. Lia LKraaijeveld schreef:

    Geweldige verslagen, degene die schrijft kan volgens mij wel een uitgever gaan zoeken. Mooi om te lezen dat alles goed verloopt en meiden van de bouwploeg wij zijn trots op jullie. Zijn zegen gewenst bij alles wat jullie doen. Hartelijke groet vanuit Noord-Limburg van Ton en Lia Kraaijeveld.

  6. Sjanie en Kees Korevaar schreef:

    Wat super leuk om jullie zo te volgen. We lezen en zien op de foto`s wel dat jullie allemaal heel enthousiast zijn, met heel veel zin dit prachtige werk uitvoeren en er helemaal voor gaan.
    Wij wensen jullie veel succes, kracht en nog een plezierige tijd toe..
    Lieve groet, Kees en Sjanie..

  7. Ineke Blokland schreef:

    Lieve bouwvakkers Blokland en Putters, Wat ontzettend leuk om de uitgebreide dagverslagen te lezen. Geweldig dat de meiden de mannen eruit hebben gelopen. Is niet voor niets het sterke geslacht. Heerlijk om je zo in te zetten voor deze kids. Ik ben trots op jullie!

    Groetjes vanuit Voorthuizen,

    Ineke Blokland

  8. Ria Cozijnsen schreef:

    Lieve kinderen, kleinkinderen en vrienden,

    Wat een fantastisch verhaal en wat een harde werkers, zo op de foto’s te zien en van de verhalen te horen!! Ik wist alleen niet dat Mathilda de “opzichter” was in plaats van Frits! Heeft ze toch iets van haar vader geerfd! Nooit geweten!!! En wat een prachtige foto van jou, Josepha, tussen al die Afrikaantjes! Schitterend!
    Jullie zus Maria is weer thuis! Ze heeft het reuze naar haar zin gehad!! Ze herkende oma gelijk, toen ik haar op kwam halen! Erg ontroerend! Vanavond ga ik lekker in jouw bed slapen, Aleisha! En van jou dromen!! Want nu logeer ik met jullie zussen een paar dagen in Vaasen. En wat een prachtige naam: Rehoboth-kinderen. Ik heb altijd op de “Rehobothschool” mogen werken. Een ruimte voor kinderen om te leven,te geloven en te werken. Lieve mensen, fijne dienst in de Zulu kerk morgen en benut die bijzondere dag om weer opgeladen te worden voor de aankomende week! Gods zegen!
    Wij bidden en leven met jullie mee!

    O ja, wat vinden jullie van “naaikransje” ? Niet origineel, maar wel erg ouderwets leuk!!

    Groetjes uit het verre Vaassen,

    Moeder van Mathilda

  9. Rutger en Esther Cornegé schreef:

    Ontzettend leuk om zo jullie avonturen te kunnen volgen. Zo beeldend beschreven dat het net is of we er ook een klein beetje bij zijn. Wat hebben jullie al een werk verzet met zijn allen, echt mooi!
    En net als Kees Putters herkenden ook wij Eunice en Angela in de bouwvaksters van het winnende team, we hadden niet anders verwacht 🙂
    Gods zegen en kracht voor de verdere periode gewenst. En vergeet niet te genieten van de bijzondere ervaringen die jullie mee maken!
    Liefs, Rutger en Esther

  10. Jaap en Anita schreef:

    Geweldig om dit thuis zo mee te beleven. Er wordt zelfs gekorfbald, prachtig.
    Heel veel werkplezier en Zegen toegewenst voor jullie allemaal!

    lieve groet, Jaap en Anita

  11. Kees Putters schreef:

    Wat maken jullie veel mee. Complimenten voor de schrijver of schrijfster van de blogs een natuurtalent. Neem mij niet kwalijk dat we de bouwgroep wat extra aandacht geven want daar zitten onze familie en vrienden in en daarbij komt ook nog mijn vakmatige interesse. Heel bijzonder dat je de ene week met je kinderen gesprekken hebt over gereedschappen waarbij ze niet gehinderd worden door kennis of ervaring en de andere week werken ze het snot voor ogen en leggen binnen de kortste keren een fundering. Super!!

    Goed te horen dat Dick zijn gitaar-toko ook promoot in Afrika. En dan de competitie fundering storten. Ik weet het niet maar heb het sterke vermoeden dat een rechercheur- en een tandarts in opleiding erbij waren en de mannen het nakijken hebben gegeven. Ook dek ik te weten uit welke hoek dat “blote bast op een terras in de zon” komt 😉

    En dan Rehoboth, de Heere heeft ruimte gemaakt. Ruimte voor de HIV kinderen die een veilige plek hebben maar ook denk ik ruimte voor jullie om dit werk te doen in jullie vakantie, prachtig.

    Hartelijk groet, Kees
    xxxxxxxx Maaike

  12. Michel schreef:

    Wat is de Heer groot, niks te laat met bouwmaterialen, gewoon op Zijn tijd zodat de groep Hem op een andere manier kon dienen en eren. Wel jammer dat Gerrit’s vermaarde spelletjes niet aanslaan, ik bedoel, pret voor tien in zo’n grote groep. Wellicht was het niveau van de deelnemers op Haiti lager indertijd, want wij hadden ook pret voor tien maar waren met z’n achten.
    En tja, zo’n beloning…. Daar wil ik mijn hersens wel voor kraken. Sewpalace? Kurado? (Naaikunst in Esperanto)

    Ga zo door kanjers,

    Groet,

    Michel

  13. Chris en Sharelle schreef:

    Ha vrienden,

    Schitterend en indrukwekkend om te lezen hoe het er bij jullie aan toe gaat!
    Vanuit Rome missen we jullie en hadden we er graag bij geweest. Helaas is dat niet zo maar we willen jullie nog veel plezier, sterkte, vreugde, kracht en Gods zegen toewensen! Morgen vanuit het Vaticaan een gebed voor jullie allemaal!!

    Groeten en kus,

    Sharelle en Chris

  14. Ben toch erg benieuwd wie er zo vermakelijk deze avonturen deelt met de thuisblijvers. Prachtig en zo herkenbaar voor iemand die daar ook heel wat zweetdruppels en ook tranen heeft achtergelaten. Maar ook erg veel lol heeft beleefd met de kids 🙂 Mooi dat jullie zo zijn opgeschoten met de fundering. Gaaf dat Nelleke haar droom mag laten uitkomen. Naam voor de naaigroep? Wat denken jullie van ‘The Township Tailors’… Ga zo door en geniet van elke seconde. Het zal nooit meer hetzelfde zijn! Zie uit naar het volgende bericht!
    Gods zegen. Ps. Hebben jullie al ‘akekho ofana no Jesu’ gezongen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s