Schril contrast!

Geplaatst: 07/2013 in Blog

Zaterdag 27 juli

 

Als eerste moet ik nog even vermelden dat vrijdagavond na de maaltijd (die overigens heerlijk zijn elke dag, zij het dat het voor sommige bouwers misschien qua hoeveelheid nét aan is) er opeens vanwege Johan zijn verjaardag plotseling een dikke vette chocoladetaart (jaja zélfs met echte hagelslagjes) vanuit de keuken kwam zetten. Ahhh wat heeeerlijk even wat zoetigheid, want we eten de hele dag alleen maar brood, óók als tussendoortje…..Hij werd eerlijk in 27 porties gesneden en we hebben er lekker van gesmuld.

Zaterdag was een bijzondere dag…..het grootste gedeelte van de groep vertrok naar de bouw, ook de kinderwerkers gingen mee om de kids aldaar te vermaken. Nadat de fundering vrijdag lekker had kunnen drogen, kon er nu verder opgemetseld worden. Aangekomen was ‘wiseman’- de naam die 1 van de Z-Afrikaanse bouwvakkers van de groep heeft gekregen-, al bezig met metselen. Eunice keek even en ging vervolgens gelijk aan het werk…..dit is met récht 1 van onze vrouwelijke bouwvaksters die het heerlijk vind om even los van haar alledaagse tandartspraktijken, nu met grof geweld de boel kan opvullen/weghakken/enz.. De bouw vindt plaats in een township, dit is een soort dorp op zich, waar de woninkjes klein en armetierig zijn, maar niet zo erg als in een sloppenwijk. Het is een geheel eigen community, waar een eigen atmosfeer hangt en soms een chief is die de regie voert. Van deze township is niet veel bekend, behalve dan dat om de bouwplaats heen, veel mannen dronken rondhangen en er omheen weinig huisjes staan.

De kids van de creche maar ook kinderen van hogere leeftijd dolen een beetje rondom de bouwplaats. Ook vandaag is dat het geval. Op het korfbalveldje neemt Jeanet het voortouw om de kids mee te nemen in diverse spelen. Op de bouw is het touwtjes spannen begonnen om de stenen recht te metselen en iedereen gaat aan het werk. Frits heeft weer aardig wat te regelen vandaag aan cement, fijnzand en grint enzo. Het is soms best heel vermoeiend om onze Westerse manier van efficiënt denken los te laten en toch zaken te doen. En we hebben met elkaar dan ook respect voor wat hij achter de schermen allemaal regelt.

Halverwege de dag is er twee steens-hoog gemetseld en wordt er gepauzeerd. Sifra, Mark, Aleisha en Josepha vermaken zich goed met de kids. En na wat gesprekjes heen en weer, beginnen een paar township meisjes spontaan Zulu liederen te zingen. Ongelofelijk hoe mooi het klinkt, wat een muzikaliteit temidden van deze troosteloze gemeenschap! Er wordt gelachen, geluisterd, gedanst en Dick bedenkt opeens dat we de sinaasappels die we vanmorgen gekocht hebben, wel eens uit kunnen delen. Iedereen verschanst zich aan de sinaasappels en natuurlijk levert dat mooie kiekjes …..al die mooie zwarte koppies met die oranje stukken fruit.

De naaigroep doet inkopen: stoffen, naalden, ritssluitingen en zijn aan het stoffen hartjes gaan maken om bij de voedselpakketten in te doen.

De sociale groep heeft alle uitdeelspullen verdeeld in pakketjes en de kleding op maat gelegd, zodat het efficiënt uitgedeeld kan worden ter plekke.

Smiddags vertrekt iedereen vanaf zijn eigen plek naar Leopard rock. In het busje is het met zn zestienen op dit soort wegen net alsof je binnenin je telefoon zit, terwijl het trilalarm afgaat. Alleen duurt dat dan de hele rit, in sommige gevallen is dat toch al snel langer als een uur. Maar inmiddels is iedereen daar zo aan gewend, dat we allemaal omstebeurt in slaap dommelen onder dit giga-gerammel……ja behalve die kids dan…..sjonge die lijken wel hyper te worden onder die Zuid-Afrikaanse zon zeg……en die arme Wouter en David lijken steevast het slachtoffer te zijn van die kleine rondspringende Nederlandse aapjes.

Bij Leopard Rock worden de hoogtevrees mensen (ja vooral onze eigen Gerrit!!) al snel de dupe van de relaxte houding van de jongelui, die zonder pardon boven een afgrond van weet ik veel hoeveel meters ….. en dan ook nog op het randje gaan staan, of hun benen relaxt over het randje zwiepen….

Tsja totdat ze even later zich realiseren dat ze hun leven hebben geriskeerd aan dit Leopard Rock fenomeen…..en snappen ze de waarschuwingen van Gerrit die van boven klinken ‘dat hij toch écht een keer afbreekt’. Ook worden er hele ontspannen gezinsfoto’s of romantische kiekjes gemaakt…… maar gelukkig geen huwelijksaanzoeken of iets dergelijks…..

De jongelui hebben al lange tijd het idee om met zn allen lekker naar het strand te gaan……en even later worden de auto’s volgepropt en toeren ze richting strand. De gezinsgroep geniet van chips en andere versnaperingen met uitzicht over de prachtvallei.

Al met al eindigt de dag voor iedereen heerlijk relaxt….s avonds oefenen we de liederen met elkaar die we willen zingen in de dienst van morgen…..’Groot en machtig is Hij’- wordt luidkeels gezongen….

WE zien uit naar de dienst, al bereid Gerrit ons vast voor op een dienst die gerust van smorgens 10/11uur kan duren tot een uur of twee…..we gaan het zien…!!

 

zondag 28 juli 2013

Vanmorgen mogen we iets uitslapen….lekker hoor….pas om 9uur ontbijt. De geroosterde broodjes smaken elke ochtend weer lekker….en inmiddels maakt iedereen gedwee zijn of haar lunchpakketje klaar voor tussen de middag. Two Tunics, een Amerikaanse organisatie die zich inzet voor de Zuid Afrikaanse townships houdt om 10 uur een korte presentatie van hun werk. Mooi om te zien dat ook door kleine initiatiefnemers als Mike en Robin die deze ochtend spreken, toch hele concrete acties worden ondernomen om het leven in de townships te veranderen.

Daarna vertrekken we richting de Zuludienst….we stappen uit middenin een sloppenwijk waar een tent staat waar een oorverdovend geluid uit komt….. Zijn wij er ruim voor 11 uur, het lijkt toch alsof de dienst al lang in volle gang is (en ja Amos heeft ons verteld dat als de dienst 11uur begint, ze om 10 uur al beginnen met ‘inzingen’)…..Ongelovelijk wat staat die versterker hard te schallen en te kraken…bij ons zou je zeggen dat ie opgeblazen is, maar hier wordt er gewoon dankbaar gebruik van gemaakt.

Het kost enige moeite om niet je handen op je oren te drukken, of mimiekloos aan je groepsgenoten duidelijk te maken dat dit wel héél veel decibels zijn…..want hoe dan ook we ervaren wél dat deze mensen volop God aan het prijzen zijn op een gemeende manier!

Bij mij persoonlijk biggelen de tranen na een poosje dan ook over mijn wangen…..hóe kunnen deze mensen temidden van deze onwijze armoede, zó blij zijn, zó uit hun hart de Heer prijzen!!……Het is haast beschamend hoe vaak wij als westerlingen God bevragen op dingen, terwijl we alles hebben wat ons hartje begeerd. Terwijl deze mensen die alle reden hebben om een continu-klinkend ‘WAAROM??’ naar de hemel te roepen, de Heer hier aan het prijzen zijn en zingen ‘God is my provider’! Het is werkelijk een belevenis om bij deze dienst aanwezig te zijn…..Broeder Amos, je weet wel onze charismatische positieve broeder, weet de gemeenteleden elke keer weer aan het swingen te krijgen. De mannen doen halverwege een dans met zn allen en zelfs Frank doet lekker swingend mee (tsja op de ietwat houterige Nederlandse manier dan)….. het is écht een feest hiero…en we blijven ons verbazen over de afwisseling van zingen, staan, dansen, getuigenissen, enz.. In slaap sukkelen is absoluut niet mogelijk hier. Je kijkt je ogen uit, óók trouwens over hoe mooi de mensen aangekleed zijn, tiptop zien ze eruit…..en we vragen onszelf af hoe dat kan in zulke armoede….. Johan en Frank vertellen spontaan hun getuigenis….mooi om deze Zulu gemeenschap te mogen bemoedigen door eigen Gods-ervaringen! Mathilda mag deze ochtend preken. En eindelijk is ze dan toch écht aan de beurt (je weet nooit in zo’n dienst als deze wanneer je aan de beurt bent namelijk). Ze preekt in het Engels en het wordt netjes vertaald in het Zulu. De boodschap van Mathilda is kortgezegd: ”Don’t look at the barriers of life, focus at the possibilities…..cause everyone has something to give, something to live for….God says that your faith only has to be as little as a mustard seed to move mountains.” Een boodschap die tussendoor met luid ‘Amén’ of handengeklap wordt aangemoedigd. Iets voor tweeën is de dienst afgelopen….jaja we hebben dus (mét kids) gewoon drie uur dienst gehad….

We hebben geen benul dat wanneer sommigen van ons bereid zijn om éven te helpen met stoelen sjouwen naar een onderkomen verderop…het ons allemaal in 1 klap stilzet….want wanneer er met de stoelen de sloppenwijk wordt ingelopen worden we 1 voor 1 enorm geconfronteerd met de immense armoede en troosteloosheid die hier heerst. Heuvels vol met sloppen, waar je ook om je heenkijkt staan hutjes, krotten van platen, zeilen…met alle mogelijke materialen zijn mensen hier bezig geweest om iets te fabriceren…..de stank is ontiegelijk…..we slenteren wat rond……de dienst van zonet echoënd in onze oren….zongen die mensen nou werkelijk ‘Lord my Provider’??

We zijn sprakeloos…..aaien her en der wat kindjes over de bol…lopen af en toe een hutje in, er nóg verslagener uitlopend als dat we erin kwamen…..

We zijn stil….verstomd….en in de bus terug stellen we elkaar de vragen die we onszelf zonet gesteld hebben terwijl we tussen de sloppen liepen…..

Thuiskomend lijkt de oploskoffie opeens niet meer te smaken….het koekje bij de koffie is misselijkmakend….

Ondanks dat het weer iets minder is vandaag heeft iedereen zin om uit te waaien op het strand… en bij Margate beach rijden we langs de enorme villa’s, luxueuze appartementcomplexen en worden er nieuwe vragen gesteld…..wát een contrast, wát een verschillen…..dit is Zuid-Afrika! We ervaren het 3e wereld land en het 1e wereldland op een afstand van een paar kilometers en een bak koffie tussendoor!

Het is alsof we allemaal ons hoofd even willen legen….en velen van ons nemen een duik in de metershoge golven……een verfrissing die méér dan welkom is…..

….. en de hoge golven zorgen voor prachtige plaatjes waarvan ik er hopelijk ook wat op deze blog kan plaatsen…..

Wát een dag….wát een begin van een nieuwe week….

Omdat er maar 1 man is die zijn vrouw heeft achtergelaten, heeft hij persoonlijk van deze blogschrijfster permissie om in 100 woorden even zijn vrouw (en dochtertje) toe te spreken in het openbaar:

Mijn liefste, ik ben trots op je….dat je het volhoudt daar in Holland. Hier gaat het zo als je leest allemaal prima, wij hebben veel te doen. Ik hoop dat jij het daar ook vol kan houden samen met iedereen die om je heen staat. Geef ook Lois een dikke knuffel. En natuurlijk Ik mis jullie! Gr martijn

Enneh hier afsluitend nog een woordje van de blogschrijfster naar Marieke: Je kunt trots op hem zijn hoor Marieke!! Hij doet het super!

De eerste week is voorbij…..gelukkig nog twee te gaan!!IMG_0863 IMG_0869 IMG_0937 IMG_0966 IMG_1016 IMG_0807 IMG_0813

Advertenties
reacties
  1. Fam. Brouwer schreef:

    Lieve Ans, Corne en de rest van de groep. Wat super leuk om jullie in Kroatie te volgen via de ontzettend goed geschreven weblog. Goed om te horen dat jullie naast apres skien ook nog andere capaciteiten hebben :). Petje af voor jullie allemaal…wat een bikkels ! Veel liefs, Martin, Joke, Cynthia en Wouter, Aroen en Lieke.

  2. Lotte schreef:

    Dikke kus voor jullie! 🙂 (en voor de afrikaantjes!) en nies, niet stiekem 1tje mee smokkelen he!

    Xxxxxxx Lotte

  3. Deb schreef:

    Al een uur eerder ‘inzingen’….. geweldig lijkt me dat. Lekker swingen daar! Is ook goed op de foto’s te zien, leuk!
    Mooie foto pa, zo lekker in de golven.
    Toch raar om jullie daar met jasjes etc. op de foto’s te zien terwijl we hier het liefst in een rokje/korte broek met hemdje lopen omdat t zo warm is….. Nu even wat minder maar van de week weer boven de 30 graden…..pfffff
    Zijn er al creaties van het naai/ creaclubje op de foto? Ben benieuwd!
    Een goede, gezegende week weer gewenst.
    Zal van de week een paar fotootjes van de binkies appen 🙂

    Liefs voor jullie allemaal!
    Deb

  4. Nathalie van der Jagt schreef:

    Jullie zijn avonturiers met een hart van goud! God’s zegen over jullie inzet, de contacten die jullie hebben/maken, en jullie gezondheid. Wij bidden of jullie aanwezigheid voor de mensen daar bemoedigend mag zijn, en tot voorbeeld. Geniet er met z’n allen van!

    Lieve groeten, Peter & Nathalie & kids
    Vrienden van de ‘van Triestjes’

  5. Aletta de Bruin schreef:

    Lieve mensen, Hartelijk dank voor jullie verhalen, emoties overspoelen mij als ik het allemaal lees.
    Ik zeg voor vandaag alleen maar: heel veel zegen en succes voor de komende week.
    Alle mensen van de groep heel veel liefs en willen jullie alle bekenden van ons ( Gerrit en Nelleke weten wel wie) de hartelijke groeten overbrengen?
    Aletta

  6. Ria Cozijnsen schreef:

    Lieve mensen,
    Ik ben helemaal onder de indruk van jullie verhaal! Wat een armoede, maar wat een rijkdom in God! Wat een getuigenis zijn zulke mensen voor ons! Om stil van te worden! Fijn, dat jij ook weer mocht getuigen van je Heer en Heiland, Mathilda! Een dienst van bijna 4 uur lang, als ik het goed begrijp. Waar hebben wij het in Holland dan soms over als een dienst wat langer duurt!
    Zie ik jou, Josepha, op papa’s nek in de zee? Geweldig! Frits je bent een kei, ik ben trots op je!
    Een nieuwe week staat weer voor jullie, maar we hebben er het volste vertrouwen in, dat God weer mee gaat met jullie allemaal!
    We blijven biddend om jullie heen staan!

    Een warme groet uit Vaassen,

    moeder van Mathilda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s