De tijd vliegt door onze handen….

Geplaatst: 08/2013 in Blog

 

Donderdag 1 augustus

Ja het is alweer augustus, waar jullie in Nederland nog enigszins genieten van lange zomeravonden met heerlijke temperaturen, zijn hier de avonden kort en donker en koud. Eigenlijk zit geen van ons s avonds buiten.

Had ik al verteld dat onze accommodatie uitkijkt op de Indische Oceaan? Het is een prachtig uitzicht, waar we elke ochtend van genieten….ook Klaas, Jasper, Jeanet en Leendert genoten deze ochtend van dit uitzicht. Zij waren namelijk niet mee naar de Sani-pas, Klaas omdat hij graag door wilde met bouwen. De anderen omdat die al eerder de Sanipas hadden bezocht. Ja een dikke pluim voor Klaas, die zijn tweedaagse Sani pas excursie vrijwillig opofferde omdat hij het op zijn hart kreeg om door te bouwen. Samen met Jasper en wiseman en smallman hebben ze veel werk verzet, en de Afrikaanse bouwers overtuigd van hun efficiëntie. Maar ook de rest van de groep laat zien dat hun hart toch echt bij de mensen is …. Gerrit vroeg wie er op donderdag, na het bezoek aan de Sani pas een beetje relaxt de dag zou willen beginnen en hiervan nog een vakantiedag zou willen maken….rustig ontbijten in het backpackers onderkomen, ff chillen, en dan rustig naar huis rijden. Toch besloot de groep unaniem, dat ze smorgens vroeg zouden willen uitchecken, zodat we na vier uur rijden nog op tijd zouden arriveren voor het voedselproject. En zo ging het ook…iedereen stond vroeg op en om half acht zaten we te genieten van een óverheerlijk ontbijt, zelfs met spek, gebakken ei, tomaat en toast. Echt een verrukking!! Een enkeling versliep zich …. we zullen geen namen noemen….;-)!

De terugreis ging voorspoedig…bij Izotsha Creek konden we ons even verkleden van wintertenue in zomertenue, want hier is het toch steeds een zeer aangename 25 graden. En met de oranje Gain shirts, vertrokken we weer in de auto naar het voedselproject.

Daar mochten we eten geven aan zo’n driehonderd kids…twee mensen serveerden uit een mega-pan rijst en een pap/sausje en Josepha mocht op elk bord een kwart sinaasappel erbij doen als vitaminebom. Met elkaar werden er heel wat bordjes uitgereikt. De rest van de groep activeerden onderwijl de kids met touwtje springen, dansen op de muziek die uit de versterkers klonk, koppen met een bal en sommige blondharige dames werden helemaal door de kids geaaid of gekapt. Het was super om met elkaar zo actief te zijn onder zo’n grote groep kids. We hebben met elkaar gezongen en de kinderen gezegend.

Moe maar voldaan vertrokken we tegen vijven weer richting huis. ’s Avonds hebben we ons een bult gelachen met het spel wat Gerrit wederom uit z’n mouw flapte…dit keer was het het duo-spel waarbij je zo snel mogelijk met je ‘partner’ in de juiste pose moest springen/staan, wanneer Gerrit ‘Ridder,paard, of surfplank’ riep! Het zorgde voor hilarische taferelen!! Frank en Jeanet waren het best en snelst samenwerkende duo….

De jongerengroep en gezinsgroep gingen daarna uiteen om met elkaar nog even de diepte in te duiken…momenten waarop we met elkaar terugkeren naar de bron, de motivatie, de kern van deze reis: met hoofd, hart en handen Jezus Liefde laten zien aan de mensen hier!

 

vrijdag 2 augustus 2013

Vandaag is een verrassende dag….voor iedereen ziet de dag er anders uit vandaag. De bouwers splitsen zich weer in twee groepen, de 1 naar Rehoboth en de ander naar het ‘grote bouwproject’. De kinderwerkers, the Township Tailors en de sociale groep beginnen rustig met een kopje koffie op Izotsha….heerlijk om even rustig bij te kletsen met elkaar.

Met Two Tunics trekken we deze ochtend op om op scholen voedselpakketten uit te delen. Zijdelings maken we ook steeds meer kennis met de verschillende werkwijzen van de verschillende organisaties die hier werken. Het blijft een uitdaging om te zoeken naar een weg hoe je dit volk dient, zonder hen afhankelijk te maken. En ook om eerlijk jezelf in de spiegel te kijken, wat de motivatie is van je werk. Zijn we écht op de ander gericht, of toch ook een beetje op onszelf?? En eerlijk is eerlijk, ook hierin worden we uitgedaagd als groep…soms moeten we over drempels heenstappen, onze grenzen verleggen, onze eigen verwachtingen inleveren, doorploeteren terwijl we geneigd zijn om op te geven, enz.. Maar het is prachtig om te zien, hoe we wanneer we onszelf geven, de ánder op het oog hebben ipv onszelf…. God zichzelf laat zien in de meest bijzondere momenten!!

Op de scholen improviseren we allemaal in wat we kunnen doen/aanpakken/zeggen, enz..

Mark loopt gewoon de lokalen in en maakt met iedereen een praatje, Nelleke en Hetty fungeren als afdruiprek voor de afwas ;-), Josepha en Mathilda staan samen zingend voor de klas en de kinderwerkers omhelzen de kids in een handomdraai.

S middags ontmoeten we elkaar bij de sloppenwijken. Met elkaar lopen we met pastor Amos de wijk in….met elkaar ontmoeten we mensen met bijzondere verhalen en schrijnende situaties. Achter elke deur een eigen gezicht, een ondraaglijke geur, een verdriet, honger en hopeloosheid. Met elkaar zoeken we naar de juiste woorden om te bemoedigen, door te zingen, te bidden en voedsel en kleding uit te reiken. Er vloeien tranen, adamsappels worden meerdere malen weggeslikt en blikken met elkaar gewisseld.

Jullie meenemend in 1 situatie: een man met vrouw en acht kinderen, zonder werk in een erbarmelijk hutje, laat ons met trots zijn diploma’s zien. En verteld ons terwijl hij grijnzend naar een enorme bult afval loopt, dat hij 60 cent verdient met een kilo oud ijzer wat hij tussen al het afval van de sloppenwijken bij elkaar sprokkelt. Hij verteld ondertussen dat hij dat doet omdat hij anders helemaal niets heeft waarmee hij zijn acht kinderen kan voeden. Zn vrouw staat enigszins verlegen naast de niet passende klapdeur van het hutje…een kind in blote billen op haar armen dragend. Koddige kinderkoppies staan er naast haar in versleten kleding en op blote zwarte pootjes….Acht unieke kinderkoppies, acht verschillende lijfjes te kleden, acht maagjes te voeden…..acht kinderen met een toekomst??

………Je vraagt je het af, als je dit tafereel voor je ogen ziet, je de vader hoort spreken….en tóch…deze vader heeft zo’n trots ondanks de hopeloosheid  waarin hij verkeert met zijn gezin. Hij vraagt aan ons of we zijn groenten en plantentuintje willen bekijken…en middenin de sloppenwijk zien we achter zijn hutje een heldergroen tuintje tevoorschijn komen met bananenbomen, een soort van huiskamerplanten 😉 piripiriboompjes, hoge pompoenbomen, enzovoorts. Het lijkt alsof er hier een sprankeling van hoop groeit, temidden van bergen vol afval. Hij laat ons zien  wat hij in zijn ‘loze’ tijd doet met zijn creativiteit en zijn van origine genoten vak. Hij komt vanachter de in elkaar geknutselde deur met een enorm mooi houten huis van zo’n halve meter hoog. Met precisie in elkaar gezet van allerlei houten latjes….en even later ook nog eens met boetseerkunstwerkjes…..

Deze man dient zijn gezin met een enorme dosis verantwoordelijkheid. Op alle mogelijke manieren probeert hij te zorgen voor zijn gezin. En in plaats van, zoals de meerderheid om hem heen doet, naar de fles te grijpen op momenten van doelloosheid….zegt hij letterlijk ‘ik heb liever iets om handen op dat soort momenten dan dat ik hopeloos ga zitten niksen’!

Vaderliefde….. dáár waar duisternis is, brengt deze man licht. Daar waar hulpeloosheid is, brengt hij hoop. Wat mogen deze kids dankbaar zijn voor zo’n liefdevolle vader.

We zegenen hem en zijn vrouw en zingen met elkaar voor zijn kinderen:

 

Weet je dat de Vader je kent,

Weet je dat je van waarde bent,

Weet je dat je een parel bent,

Een parel in Gods Hand!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s