update

Geplaatst: 05/2014 in Blog

20140513_09455920140513_11122120140513_094615 20140513_094559 20140514_095349

 

Zo. eindelijk even tijd voor een update. We hebben het deze week ontzettend druk gehad. Dit h0pen we jullie in deze en komende blog uit te leggen.

Na de tour van zondag door het gehavende gebied en het bezoek bij het graf met de 2 meisjes hebben we ’s avonds kip gegeten in een van de grootste grillrestaurants hier. De dag had behoorlijk indruk op ons allemaal gemaakt.

Maandag zijn we na het ontbijt (heerlijke verse broodjes bij de bakker naast ons) om 8:00 weggereden naar Paglaum. We hebben ons gesplitst in 2 groepen. De ene groep is gelijk begonnen met schilderen van het eerste lokaal, wat inmiddels klaar was en de 2e groep is naar het dorp gereden.

In de townhall stonden de kinderen al op ons te wachten. We begonnen net als de week ervoor met zingen, maar daarna zijn we in 2 groepen op huisbezoek gegaan. Arianne, Nelleke en Bradley met Grace en Yael en Dick met Chery. Tijdens een bezoek kwamen ze bij een man met een huidziekte. Je hebt nog nooit zoiets gezien…. Arianne heeft er foto’s van gemaakt en naar Nederland gestuurd om te laten beoordelen door haar dokter. Bradley had contact met een Dermatoloog en deze vrouw was bereid om de man te beoordelen. Dit is ook gebeurt. De man is ingeladen en meegenomen naar het ziekenhuis. Daar bleek het om een virus te gaan en de dermatoloog heeft een behandelplan met Arianne besproken. Ze hebben alle medicijnen kunnen krijgen en de man weer mee terug genomen naar Paglaum.

Het is zo mooi om bij de mensen binnen te lopen. Je moet je voorstellen dat ze in hun bamboe hutjes zitten (of ervoor) en dat er rondom dat huisje naast kinderen ook kippen en andere dieren rondlopen. De mensen leven heel eenvoudig. Het valt op zich best mee met de hygiene in de huizen. De meesten hebben alles wel netjes opgeruimd. Ze slapen vaak met 6 of 7 mensen in een huis op de grond.

Wat wel opviel is dat er veel vliegen zijn, dat is behoorlijk irritant. Ook zijn hier redelijk wat muggen, maar daar is niet iedereen gevoelig voor. Het is hier gelukkig geen malaria gebied. Tijdens zo’n huisbezoek vragen we naar de leefsituatie, bijvoorbeeld hoeveel kinderen ze hebben, of ze werk hebben, hoe ze de Tyfoon ervaren hebben en of ze er nog vaak aan terug denken. Je merkt dat de meeste mensen nog steeds een trauma hebben.

Je moet je voorstellen dat ze in de vroege ochtend van 6 November vorig jaar plotseling moesten vluchten voor de tyfoon. In Paglaum was het alleen de storm, in Tacloban ook nog de vloedgolf. De meeste huizen zijn verwoest geweest en de mensen konden terecht bij de hoger gelegen school om te schuilen. Wonderlijk genoeg is er in Paglaum maar 1 dode gevallen tijdens de tyfoon, wel veel gewonden door losvliegende golfplaten en door instorting van huizen en natuurlijk door omgewaaide kokosbomen.

We praten ook met de mensen over het geloof. De meeste mensen zijn hier Rooms Katholiek. Dat is hier ook de staatsgodsdienst. Dat betekent niet dat de mensen ook zelf veel met het geloof bezig zijn. Ze geloven wel allemaal dat God bestaat, maar als je over een persoonlijke relatie met Jezus begint, weten ze niets te zeggen. We hebben evangelisatieboekjes bij ons waarin het Evangelie op een laagdrempelige manier wordt uitgelegd. We vragen ook altijd of we met de mensen mogen bidden. Dit weigert niemand, dat vinden ze juist fijn.

Rond half 1 in de middag wordt er door locale mensen een lunch voor ons gemaakt. Dit is altijd rijst met warme groenten en soms kip en soms beef. De beef is net kauwgom. Het moet heel speciaal zijn, maar niemand van ons krijgt het weg. De kip is super! Lekker krokant gebakken.

Na de middag heeft iedereen geholpen met het schilderen en schuren. Het was een lange werkdag, maar er is al veel gedaan.

’s avonds hebben we bij Dreamcafe gegeten (beef, maar nu mals) en friet voor Nelleke!

Na het avondeten zijn we vaak rond half 10 weer in het hotel. Iedereen haalt dan z’n mobiel tevoorschijn om de mail en whatsapp te checken. Het is natuurlijk een behoorlijk tijdsverschil met Nederland, dus als wij de werkdag erop hebben zitten worden jullie net wakker ):

Dinsdag hebben we ook ’s ochtens weer huisbezoeken gedaan en ’s middags met de hele groep gewerkt in de school. De timmerlui hebben het dak en het tweede lokaal bijna klaar. We hebben ook besloten om nog een extraatje te doen: het toiletgebouw wat achter de school staat opknappen, een wc die in een klas staat een aparte ruimte geven en de Elektra in orde maken. Dit zijn echt belangrijke eerste behoeften en we hebben via giften voor de Filipijnen een budget binnen gekregen waarmee we dit kunnen realiseren. Het mooie is dat we nu zelf op de lokatie zijn en alles zelf kunnen beoordelen.

Na weer een dag hard werken door de hele ploeg zijn we moe, maar voldaan naar huis gereden. Dit gaat over hobbelwegen met veel stof. De rit van en naar Paglaum is prachtig. Je rijdt door bergachtig gebied met rijstvelden en kokosplantages. Overal staan huisjes langs de weg. De mensen zwaaien allemaal vriendelijk. Wat dat betreft is dit een ontzettend vredig gebied waar wij zitten. Je merkt op straat ook nooit iets van ruzies of gevechten en de mensen zijn allemaal behulpzaam. Echt een mooi land!

Woensdag zijn we begonnen met de voorbereidingen voor de openingsceremonie op vrijdag. Dit zouden we eerst zondag doen, maar dan komen de officials niet opdagen, dus allemaar maar een tandje erbij om op vrijdag klaar te zijn.

Nelleke had leuke ideeen om met de kinderen te doen. We hebben grote vellen papier gekocht en daarvan hebben we een soort billboard gemaakt wat de kinderen kunnen omdoen.

woendagmorgen zijn Arianne, Chery en Dick met de kleintjes begonnen om met verf handjes te maken op deze papieren. Dat was natuurlijk groot feest. Het was maar goed dat er een man bij was voor de orde……

Nelleke, Yael, Bradley, Grace en Eric zijn met de grotere kinderen aan de slag gegaan om ook te schilderen en Bradley is met de jongens stokken gaan zoeken in het bos om vlaggen aan te maken.

Na de locale lunch zijn we weer in 2 teams op huisbezoek gegaan. Tijdens een bezoek vroegen we of er problemen of ziektes waren…. Toen werden we geconfronteerd met een jongetje van 2 jaar met allemaal bulten op zijn hoofd en een tumor aan de zijkant. Ook zat hij helemaal onder de blaasjes en had koorts. Nurse Arianne werd er weer bij gehaald en ze heeft weer foto’s gemaakt om te overleggen.
Ook dit kind konden we zo helpen met antibiotica. Een ander kind wat we ook tegenkwamen had weer een andere huidziekte en konden we ook helpen met medicijnen.

Toen we terugliepen naar de school zijn we nog bij een 16 jarige jongen geweest. Hij was ziek en had hoge koorts. We hebben met hem gebeden en paracetamol gegeven.

Vlakbij de Townhal moesten we bij een hutje naar binnen en we wisten niet wat we zagen……. Een echtpaar van 77 (vrouw) en 85 (man) die samen op een soort plank lagen wat een bed moest voorstellen. Allemaal familie eromheen en honden en andere beesten……

Het bleek dat de vrouw 5 jaar geleden een beroerte heeft gehad en nu aan haar benen verlamd is. De man is in februari uit zijn bed gerold en heeft toen zijn heup gebroken. Het bleek dat hij al vanaf februari niet meer kon lopen en zelf niet in het ziekenhuis is geweest voor consult. Hij lag daar dus maar (vanaf februari!!!) met alleen af en toe een pijnstiller. We waren hier allemaal stil van, gewoon mensonterend. Ook was hij incontinent, wat goed was te ruiken…..

Maar zo gaat dat vaak in een ontwikkelingsland. Als je geen geld hebt voor vervoer naar een ziekenhuis en voor de medicatie, heb je pech…..Het lijkt soms zo ontzettend oneerlijk in de wereld. Wij in Nederland hebben alles en hier liggen de mensen soms te creperen…..

Laten we des te dankbaarder zijn dat wij goede zorg hebben… tegelijk doet dit wel weer een beroep op jezelf: wat kan ik bijdragen aan de situatie van mensen in een ontwikkelingsland? Het zet je stil……Zou God mij willen gebruiken ?

Toch verbaast het ons hier dat de mensen zo sterk zijn. De meesten verliezen de moed absoluut niet! Ze blijven vertrouwen houden in de toekomst en geloven dat God hen zal helpen.

We hebben ook bijna met alle mensen gebeden om genezing in het vertrouwen dat we dit als Christenen in Jezus naam mogen doen. We wisten toen nog niet dat deze gebeden inderdaad zouden worden verhoord. Daarover laten nog meer.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s