4 augustus

Geplaatst: 08/2015 in Blog

Hospice
Vanmorgen zijn we met zijn allen te gast bij het Genesis Care Centre. 2 gescheiden zalen met 20 bedden voor mannen en 20 voor vrouwen. Het was oorspronkelijk een Hospice waar mensen met aids uiteindelijk stierven, nu met de medicijnen is aids niet meer de grootste bedreiging. Het is nu meer een gewoon ziekenhuis geworden waar nog wel veel mensen met tbc liggen. We spreken 2 aan twee met de zieken, bidden met ze en bemoedigen ze.

Kinderwerk
Vandaag zijn Noortje, Anne-Roos, Daniëlle en Daniëlle naar een school gegaan om mee te helpen met het programma. Met aankomst waren er zo’n 5 kinderen, even lekker bal spelletjes gedaan! Met een kwartier waren er al gauw 90, aai aai aai. De docenten waar nergens te bekennen dus namen wij de boel in handen. Tientallen ballonnen opgeblazen en uitgedeeld, gedanst (lekker op z’n Zulu’s natuurlijk) en gevoetbald. Daarna getekend met de lekkere bijdehandjes in een lokaal van 3 bij 5, aan het einde van de dag hebben we eten uitgedeeld aan kinderen van alle leeftijden. De kleineren kregen er een speeltje bij.
Ik moet wel nog even benoemen dat de speelomgeving vreselijk was. Hekken met prikkeldraad, hoge veranda’s zonder afscherming of wat dan ook, scherpe afgebrokkelde stukken steen over heel de omgeving etc. Na veel geknuffel van die leuke zwartjes werden we opgehaald door Gerrit en was de dag ten einde gekomen.

Sociaal werk
Vandaag hebben we (Willemijn, Gerrit, Christine en Anneke) twee uiteenlopende situaties meegemaakt. We kwamen allereerst in een uiterst vies huisje aan waar enkel drie kinderen te vinden waren. De moeder des huizes was de hele dag weg en de vader des huizes was vijf jaar geleden overleden. De situatie was erg schrijnend. De kinderen (ongeveer twee, drie en vijftien jaar) bleken erg moeilijk te bereiken. Niet vanwege de taalbarriere, maar vanwege de angst die in hun ogen te zien was. Alleen met het oudste kind bleek een beetje contact mogelijk. Echt hartverscheurend om dit gezin zo weer achter te moeten laten. Hopelijk kunnen we later deze week nog een keer naar dit gezin teruggaan. Onderweg pikken we Nelleke en Hetty op bij het huis van Amos. Bij het tweede gezin troffen we gelukkig een hoop gezelligheid aan. De vrouw die daar woonde getuigde dat God wonderen in haar leven deed. Het werd duidelijk dat deze vrouw, ondanks alles wat ze had meegemaakt, haar vertrouwen in God had gesteld. We hebben veel gezongen met de vele kinderen die daar waren en mochten hen ook zegenen met speelgoed, voedsel en kleding. Het is soms niet te begrijpen hoe er zulke grote verschillen bestaan op aarde en het maakt dat we ons machteloos voelen. Maar gelukkig mogen we ook getuigenissen horen van mensen die in complete afhankelijkheid van God leven en daar rijkelijk voor beloond worden.

Bouw
We hebben een nieuw project! Ruben, Mitchel, Bram en Robert moesten even wachten op de materialen…. Die stonden dus bij de verkeerde crèche … Alles stond voor ons klaar en werd weer op de wagen geladen. We leren weer: wij hebben de klok maar zij hebben de tijd. Bij de crèche Nokukhanja bouwen we 3 ruimten af, een opbergruimte, een keukentje en een leslokaal(tje). De eerste laag stenen zit er al weer op. En er liggen nog 450 stenen te wachten.

image

Deze foto nog van gisteren...

Deze foto nog van gisteren…

Advertenties
reacties
  1. Erik en Tineke schreef:

    wat een indrukwekkende verhalen. Ik kan sommige dingen zo voor mij zien. Wat fijn dat jullie er met z’n allen kunnen zijn voor deze mensen, ook al is het maar voor een korte tijd. Sterkte allemaal bij jullie taken!

  2. Nelleke schreef:

    Lieve Ruben en alle andere kanjers!
    Geweldig mooi om elke keer jullie blog te kunnen lezen, en te zien hoeveel werk jullie weer verzet hebben. Op deze manier voelen we ons heel dichtbij…
    Nog een paar dagen bikkelen? Daarna een paar dagen te genieten van het mooie zuid-Afrika.

  3. Aletta schreef:

    Lieve Groep,

    Ook van mijn kant was het even stil maar ook ik lees de verhalen elke keer en zie alles voor me! Ik ben zo dankbaar dat jullie daar mogen zijn en tot zegen mogen zijn! Ik hoop dat jullie mogen weten dat alles wat jullie daar doen een stukje mag bijdrage aan Gods Werk!
    Heel veel zegen!

    P.s Michel wilt ons over laten vliegen, helaas is daar de tijd tekort voor nu maar ik zal hem vragen of hij ons volgend jaar de tickets wilt sponsoren😉

  4. Michel schreef:

    Sorry voor de weinige respons uit Hoogland dit keer, ik lees de berichten wel en leef mee hoor! Maar ik lees ze vaak op mijn telefoon en dan komen ze als gelezen in mijn mailbox op mijn pc…. Gisteren heb ik me ingehouden, eerst maar eens reageren :). Ben eigenlijk wel benieuwd of de leerkrachten van de school uiteindelijk nog wel zijn gekomen, wisten zij dat jullie zouden komen en voelden ze zich daarom vrij om zich overbodig te noemen, cq zo overbodig om zich vrij te noemen?? En het stukje dat mensen bang zijn om met jullie te praten, komt dat door de huidskleur volgens jullie?? In dat geval moeten jullie beslist Willem Jan en Aletta invliegen, die zijn ook bijna zwart. Het stukje wij hebben de klok, zij de tijd herken ik wel van mijn Haïti reizen, waar de afspraak van zes uur ’s morgens ook eens uitliep naar acht uur….. ’s avonds dan wel en wij zonder bescherming in de zon bij 35+ graden op beton stonden te wachten…. Mooie verhalen, heel bijzonder, God’s zegen toegewenst!!!

  5. Annerieke schreef:

    Heel mooi om te lezen weer! Wat een zegen zijn jullie en wat krijgen jullie veel terug. Fijne tijd nog daar! Groetjes weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s