Gestaag gaan zij verder

Geplaatst: 04/2016 in Blog

Na een nacht met weer veel neerslag, wat overdag bijna niet valt, het ontbijt gestart met een gebakken eitje. Daarna in de auto gestapt, naar de bouwplaats waar we zagen dat de plaatselijke bouwvakkers gisteren nog lang doorgegaan zijn met het opperen van bouwmaterialen.l
Voor ons stond er vandaag het aanbrengen van houten platen en de elektriciteit op het programma. Bas, Anja, Pieter en de plaatselijke aannemer zijn de materialen gaan kopen op de plaatselijke markt. Na wat prijs vergelijken hebben we de materialen voor de elektriciteit gekocht en bedacht dat we Tamme de houten platen lieten kopen want die 60 platen moesten 300 meter gesjouwd worden en Tamme had nog niet zoveel geleden. Voorts heeft hij Anja het merendeel laten sjouwen!!
Na wat werkoverleg kwamen we tot de conclusie er nog veel hout achter de houten beplating aangebracht diende te worden. Dat vergde veel zaag- en spijkerwerk wat door Gert, Tamme en Stofjasje ( plaatselijke bouwvakker) met veel plezier gedaan werd. Stofjasje zaagde twee planken van 4 meter helemaal rechtop met zijn handzaag waarop Bas aan Gert vroeg moet je het niet even overnemen. Waarop Gert antwoorde, ik heb hem net water gegeven. De waarheid was dat onze Gert wat last van zijn maag had.

image2

Gert en Stofjasje in actie.

image3

Het tempo lag voor onze Gert waarschijnlijk iets te hoog.

Bas heeft de supervisie over het aanbrengen van de elektriciteit waar hij vandaag dus mee begonnen is met hulp van Ina en de boekhoudster van Imani ( kindertehuis) Zij konden nog niet echt lekker vooruit omdat het houtwerk wat stagneerde en Bas, volgens Pieter, wat problemen had met het managen van de dames. Volgens Tamme heeft hij dat nog nooit gekund! Bas was het daar mee eens gezien zijn thuissituatie.
Na een, toch wel goed geslaagde dag, zijn we terug naar ons onderkomen gebracht. Daar aangekomen werden we verrast op een stroomstoring. Pieter heeft lang gewacht om te gaan douchen omdat we natuurlijk ook geen warm water hadden. Hij heeft uiteindelijk toch maar een koude douche genomen en direct toen hij daar mee klaar was kwam hij erachter dat er weer warm water was. Dit tot grote hilariteit van Gerrit en Willem.
Ook het sociale team Gerrit, Nelleke, Willem, Ina en vanmiddag ook Anja hebben weer een bijzondere dag beleeft.
Sommige van jullie zullen zich af vragen als je de namen ziet sociale team ???? sinds wanneer zijn die sociaal? De dames misschien maar Willem Gerrit??????
Nu ik kan je zeggen wat je soms in Nederland niet voor mogelijk houd is hier mogelijk
De morgen begon met een groep van een negen (stevige) dames, die allemaal in deel van de sloppenwijk een stukje verantwoording op zich hebben genomen. Dit bestaat uit het regelmatig bezoeken van een aantal gezinnen en als er problemen zijn proberen ze de naaste buren enz in te schakelen om in de betreffende nood op te voorzien. Met deze dames en de leider Christof gingen we in twee teams de wijk in.
Tot ergernis van Gerrit duurde de teamindeling meer dan een uur maar ja dat is Keniaans. Wij hebben een polder model maar dit is het slumbmodel.
Maar goed we gingen op pad en hebben een achttal gezinnen bezocht. Heftig !verdrietig! Mooi!! Bijzonder! Wat je ziet en hoort is met geen pen te beschrijven!
Voor mij sprong er een man uit met een mentaal gehandicapte vrouw en drie kinderen Hij moest alles doen .
Een huisje van zeg maar 2 x 2 meter met eigenlijk niets er in. Ze leven op de grond geen stoel geen kruk niets. Als deze man zegt: ” Ik ben God dankbaar voor elke dag, voor mijn lieve vrouw voor mijn kinderen en mijn buren.” Dan denk ik wie heeft hier wat geleerd?  Enigzinds beschaamd namen we afscheid . Wat een voorbeeld
Een ander schrijnend geval wat ons nog lang zal bijblijven is een jonge vrouw van 17 jaar met 2 kinderen. Ze vertelde dat ze een weeskind was en op 10 jarige leeftijd was getrouwd. Haar zelfbeeld was zo laag dat ze ons niet durfde aan te kijken en eigenlijk niets durfde te zeggen.  Later vertelde de hulpverlener dat dit meisje haar leven lang ge en misbruikt is.

Voor ons is het niet voor te stellen zo een sloppenwijk en dan is dit een van de vier in Nairobi. Men woont in lekkende krotjes, waar een fikse huur voor moet worden betaald en elke dag struggelen om eten te hebben
In gesprekken komt vaak de  nog hoop op een betere toekomst.

 

Veel van hen zeggen dat ze geloven en er zijn dan ook veel kerken ( zeg maar iets grotere krotjes in de sloppenwijk.
Bizar was het om midden in de wijk een spoorlijn tegen te komen waar een vier treinen per dag dwars tussen de krotjes door rijd met zeg maar een paar meter tussen rails en de huisje.
Wil je een andere wereld mee maken stap in het vliegtuig en met minder dan acht uur vliegen kom je in een totaal andere wereld.
Wij hebben genoten van die vreemde bakker die reageerde op onze blog en de spijker feilloos op de kop wist te slaan. Michel er is hier handel voor je om broodjes gebakken lucht te gaan verkopen
We gaan slapen en maken ons op voor morgen weer een bijzondere dag
Groeten van een bijzondere team

image1

De plaatselijke Haku

Advertenties
reacties
  1. Michel schreef:

    Sorry voor de late reactie….. Zoals in Nederland wel vaker het geval is zijn we een beetje druk, of doen we net alsof, of stellen we niet de juiste prioriteiten. Gelukkig doen jullie dat wel! Er moet me iets van het hart, dat mag toch wel?? Een klein puntje van kritiek?? Jullie stukjes worden geschreven door een vrouw, onmiskenbaar. Ik zie er stukjes in die geschreven zijn met woorden die door iemand die mij zeer dierbaar is zijn gesproken. Maar, hierdoor komen de mannen er soms wat minder goed vanaf. Willem lijk mij een zeer sociaal bewogen mens, en van Gerrit weet ik het (op z’n minst met een glaasje wijn) zelfs heel zeker. Als Gerrit minder sociaal overkomt is dat dus zeker niet de schuld van hem, maar een gebrek aan een weinig wijn (want hij heeft absoluut niet veel wijn nodig om zeer sociaal te zijn, hij is bereid om een klein slokje te delen).

    En dan die handschoen die mij toegeworpen wordt (ik vermoed door een zeer sociaal persoon :)) om gebakken lucht te verkopen, en dat terwijl ik mezelf niet als vreemd beschouw….Het is inmiddels ruim tweeduizend jaar geleden dat ik dat voor het laatst deed, maar wellicht is het een goed plan om dat weer eens op te pakken. Ik heb daarvoor wel mijn eigen oven nodig, wie o wie neemt die als handbagage mee?? En weer mee terug dan…..

    Ik geniet van de verhalen maar gelukkig heb ik echt weinig tijd om te antwoorden op dit moment. Er zijn ook andere belangrijke zaken in het leven, een zuster leren klaverjassen, Rotti eten bij een zeer gezellige herbergier en zijn vrouw, het zestig jarig huwelijk vieren van mijn ouders, een beetje quality time met mijn echtgenote en dn ook nog werken. het leven is zwaar, zo zwaar 🙂

    Geniet van jullie inmiddels laatste dag, ik bid dat jullie terug mogen kijken op een korte, maar intense tijd met de Heer in dat niet zo verre Kenya (wat is nou acht uur vliegen)… Jullie hebben volgens de verhalen in ieder geval aan de mensen daar (wat minder aan de meegereisde mannen ;)) de liefde van de Heer laten zien, en dat is fijn om te lezen!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s