Archief voor de ‘Blog’ Categorie

Nog steeds aan het landen

Geplaatst: 09/2017 in Blog

Een eindverslag van Laura Burggraaf

We zijn weer terug.. en steeds denk ik weer, of hoor ik mezelf tegen anderen zeggen: ‘Wat een bijzondere reis was dit!’ Ik heb al heel wat avontuurlijke vakanties meegemaakt maar niet een als deze. Wat raakt dit je hart.. Nog veel meer dan ik had gedacht. Met liefde denk ik terug aan de bijzondere ontmoetingen met de mensen in Port Shepstone, in Mkholombe. Ik zie lachende bekkies, ondeugende kinderoogjes, dankbare gezichten, ik hoor zingen en nog ns zingen (!) en zie dansende, mooie mensen voor me. Misschien ben ik gewoon nog steeds niet geland J maar mens wat word je daar blij van. Ik heb geloofshelden ontmoet en heb getuigenissen gehoord die iets hebben aangewakkerd in me, waardoor ik nog meer van mijn leven wil geven aan Hem. Wat doet God toch prachtige dingen. En wat is het fijn om daarin iets te mogen betekenen. Wat krijg je daar veel voor terug!

En natuurlijk was het soms ook verschrikkelijk wat je zag, hoorde of voelde. Je ziet heel dichtbij ineens het echte leven in de sloppenwijken. En je kunt je alleen maar afvragen hoe het moet zijn om te moeten leven in zo’n klein hutje met zo weinig. Steeds maar honger te hebben of steeds maar ziek te zijn. Te moeten zorgen voor anderen terwijl er geen eten of geld is. Te moeten leven in onveiligheid, stank en vuilnis. Of om alles kwijt te zijn omdat je huisje is afgebrand en zelfs de kleding die je draagt niet meer van jezelf is. Dat raakt je..

Met die mensen wil je je verbinden, je wilt ze helpen, ze eten geven en ze vasthouden. Ze laten weten dat ze gezien worden, dat God van ze houdt en met hen bidden om hoop en kracht. Mooi is juist dan ook dat je met elkaar bent, als groep, samen dienstbaar. Dat geeft eenheid en saamhorigheid, Hoe prachtig om dan te zien hoe ontvankelijk ze zijn voor die liefde.. Ineens zijn er de lachende ogen, de hugs, een spontane dans en een heerlijk zingen zoals alleen Zulu’s dat kunnen. Ineens is er blijdschap, hoop en dankbaarheid.

God raakt mensen aan, daar mag je bij zijn en daarin mag je geven en ontvangen. Zo bijzonder! Wat een enorme verrijking!

 

Advertenties

Een verhaal van Kees Neven

Een evenement voor de hele groep.
Om 07.55 staat het 1e kind te wachten tot de deur van de pasgebouwde kapel opengaat. Even later zit de grote kring vol met ‘moeders’, medewerkers en de Hollanders van GAiN. Een groepje kinderen zit rustig in het midden, als een helper met een heldere stem een lied inzet.
We zijn te gast bij de dagopening van het weeshuis Rehoboth. Er wordt luidkeels gezongen. Daarna worden we vanuit Filipenzen 4 opgeroepen om het goede te doen. Dan worden er door ieder gelijktijdig gebeden opgezonden tot de Hemelse Vader.
Alfons (de leider) verteld ons over het ontstaan van het weeshuis, dat zaterdag zijn 15-jarig bestaan viert en nu 80 kinderen opvangt. De meeste kinderen zijn AIDS-positief, zijn getraumatiseerd door het kindermisbruik (iets wat hier heel hoog is) en hebben geen familie meer die voor hen kan zorgen.
Maar zaterdag zullen er levenslustige kinderen zijn, die ten dode waren opgeschreven. Door nieuwe medicatie, liefde en volle goede zorg hebben sommigen de volwassen leeftijd bijna bereikt!
Als we daar zitten beseffen we dat weeskinderen een bijzonder plekje in het hart van God de Vader hebben. Hij heeft de geloofsstappen van Alfons en zijn vrouw rijk gezegend. Hij zorgt er ook voor dat er Hollanders via GAiN naar Zuid-Afrika komen om te helpen. Wij zijn ook blij en dankbaar dat we deze ondersteuning mogen bieden.

Een verhaal van Ad Leenman,

Vandaag een fantastische verjaardag beleefd !
Eerst met elkaar een lekker ontbijt genuttigd,leuke kado’s gehad. Er werd zelfs nog gezongen voor mij:)

We zijn eerst met een paar van onze groep naar de sloppenwijk gegaan om daar te flyeren voor de tentdienst van morgenochtend bij pastor Amos. Veel mensen waren wel van plan om te komen. We hopen en bidden dat er werkelijk veel komen en dat de tent te klein is. Het is hier mooi weer dus buiten is geen probleem. Ook hebben wij met elkaar nog voedsel en fruit uitgedeeld.
Mooi om te doen.
Een ander team is naar een oma geweest, waar GAiN 5 jaar geleden een huisje voor hebben gebouwd.
Wat een vreugde voor die oma en haar kleinkinderen. Daar hebben ze een voedselpakket gegeven en ook nog kleding en speelgoed.
Samen gezongen, wat een feest.

Daarna hebben we een klein uitstapje van een paar uur gemaakt naar een fantastisch mooi uitzichtpunt, Leppard Rock.
Fantastisch wat een mooi uitzicht !
Even wat anders.
Daarna zijn we naar Rehoboth gegaan die hadden hun 15-jarig jubileum.
Wat een prachtig project, wat een verhaal hoe ze daar begonnen zijn, wat een geloof om zo een waterbron te boren.
Ook de kinderen van Rehoboth hadden mooie liederen ingestudeerd met natuurlijk een Afrikaanse dans erbij. Wat een ritme gevoel hebben ze hier.

Kortom een heel bijzondere dag met veel verschillen.
 Een dag met een gouden rand om nooit te vergeten!

Save

Save

Little Gems!

Geplaatst: 08/2017 in Blog

We zijn nu alweer een tijdje verder en beginnen langzaam weer met het dagelijkse Nederlandse leven. Hier en daar wat foto’s terug kijken en even na genieten van de geweldige tijd die we in KwaZulu-Natal hebben mogen beleven. We denken met zijn alle vaak nog terug aan pastor Amos en zijn inspirerende kijk op het leven, alle heerlijke kinderen, de lieve mensen en de prachtige omgeving. Om ook jullie (alle lezers) nog even wat terug blikken de geven op deze ongelofelijke reis zullen we nog wat van de overgebleven verhaaltjes posten. Geniet van onze extra’s! 😉

 

Alles komt tot een einde

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Afgelopen zondag hebben we de Gain week in Port Shepstone afgesloten met een geweldige avond. Een behoorlijke groep mensen is uitgenodigd met ons te dineren op Izosha Creek. Amos en zijn gezin, de oprichters van Rehoboth, de buschauffeur en zijn vrouw en nog meer mensen waren aanwezig. Met luid gezang werd de avond afgesloten, akeko ofana, engels en nederlandse nummers, en de mannen dans. Een groot feest! We bedanken al deze mensen voor de steun en de geweldige tijd die wij mochten hebben. Nu onze spullen ingepakt en helaas weer door.

Lieve leuke lezers bedankt voor alle reacties en het meereizen. Thuis zal jullie waarschijnlijk nog veel verteld worden over dit geweldige avontuur! 🙂

Een verhaal van Willem Verboom en Nadieh Neerhof

Je zult nu vast denken: ‘Eerste bezoek krottenwijk? Dat was vorige week toch al?’ Dat klopt, maar na dit eerste bezoek is er zoveel gebeurd.
We bezoeken samen met pastor Amos een vrouw in de krottenwijk. Ze is mager, maar lijkt niet heel ziek. Ze begrijpt niks van wat er gezegd word, lacht wat. Amos verteld dat ze psychisch wat in de war is, dit is ook duidelijk te zien. Ze is wat doof, er moet duidelijk tegen haar gepraat worden. Later word duidelijk waarom ze is zoals ze is.
De week ervoor is er een brand geweest in de sloppenwijk. Haar huisje is onder anderen helemaal verbrand en is niks meer van over. Het enigste wat ze nog heeft is de kleding die ze aan heeft. Indrukwekkend. Ze woont nu in een huis/krot van een bekende van haar. Ze laat ons zien waar haar huis stond en verteld dat ze hoopt dat ze geld kan sparen om een nieuw huis/krot te laten bouwen. Als wij realistisch na gaan denken, lijkt het ons niet haalbaar. Ze heeft psychische problemen, geen werk, geen kinderen die voor haar kunnen zorgen. We hopen dat wij iets voor haar kunnen betekenen.
Een dag later opnieuw schilderen van woonhuisjes en verbouwingswerkzaamheden. Toen we daar mee begonnen blijkt dat wij, met ons bouwteam, een golfplaten huisje voor haar neer kunnen zetten. Wauw! Hoe gaaf dat we dit voor haar kunnen betekenen!

Het bouwteam (Frank, Ad, Willem, Gerrit B, Timmie, Daniel, Arie, Jelle, Mark) wordt ingeschakeld die tot nog toe in Rehoboth zich hadden beziggehouden met het leek het voor ons aanvankelijk of we in eigen land wat aan het klussen waren, zo strak en georganiseerd zag het er daar allemaal uit. Maar gaandeweg ons werk kwamen we al snel achter het verhaal, van dit nu schitterend ogende project. Dat werd ons helemaal duidelijk toen we als bouwteam ingewijd werden onder welke erbarmelijke omstandigheden deze nu gezond en vrolijk ogende kinderen, hier binnenkwamen… Dat plaatst het werk hier in een heel ander perspectief!
Op naar de aangegeven locatie, om poolshoogte te gaan nemen hoe we dit kunnen aanpakken. Met het hele bouwteam, aangevuld met heel wat kinder / sociaal werkers treffen we de afgebrande locatie aan waar alleen wat overgebleven afgebrande stompjes hout in de grond, de plaats markeren van haar huisje…En natuurlijk de verbrande overblijfselen, die dan wel aan de kant geschoven waren. Ad haalt meteen z’n blocnote tevoorschijn en gaat aan het schetsen. Met elkaar berekenen we wat we nodig denken te hebben aan palen / dakplaten / houten draagwerk / wandbeplating etc. De inkoop ging de begroting flink te boven, maar na veel gesteggel door Frank en Gerrit, ging de bouwmarkt, wegens het sociale aspect, akkoord met wat we beschikbaar hadden. En de daarmee gepaard gaande extra wachttijd werd nuttig ingevuld om ons bezig te houden met aandacht voor de omgeving van het te bouwen huisje en contact te maken met de omgeving. De kinder / socialwerkers door te spelen met de kinderen (hoe blij kunnen deze kinderen dan zijn in een voor ons, zeer troosteloze omgeving!). Ook konden we de buurman helpen met het plaatsen van zijn deurkozijn en deur. Nog diezelfde dag stond het nieuwe huisje al overeind met volledige beplating, en scheidingswand, zodat 2 ruime kamers van ca 3,5 x 3 meter ontstonden. Het werd zaterdagavond laat, maar na pas om half 2 gestart te zijn was al het matriaal vastgespijkerd, of het overtollige, (door de vele pootjes die het daar zomaar kan krijgen:), in de berging gereden. De afwerking zou de dinsdag daarop plaats vinden.

Voor het oog waren we bijna klaar, alleen de afwerking / deuren / bed nog… Nou dat werd toch nog even een dingetje, want ondanks de grotendeels zeer schamele bouwwerkjes, blijven we toch Hollanders…We konden zowaar ’s morgens meteen een stroomvoorziening aanleggen, zodat we machinaal de finishing touch konden uitvoeren, wat wel wat hilarisch overkomt in een omgeving waar een zaag zodanig schraal is dat men overwegend met kapmessen werkt….We kregen ook spontaan hulp van een jong familielid? Nadat we klaar waren vroegen we ons af of de juiste bewoner zich wel zou gaan “vestigen” want pastor Amos was niet in de buurt om hem over te dragen. Er was deze dag wel een jonge vrouw regelmatig bij ons, maar of dat de vrouw was die in de 2e kamer zou gaan wonen…Ze had haar naam gegeven en die van haar oma en die hebben we ook netjes op de plank geschreven boven de beide deuren, maar als dat nu eens de namen waren van iemand anders? ! Tijdens dit project voelde de omgeving eigenlijk steeds vertrouwder, (wat de 1e keer gewoon shocking was) maar die dag had zich 1 man wat vreemd opgehouden bij ons, waardoor we niet helemaal gerust waren. Voordat we weg gingen moesten we ook aan omwonenden vragen om oma met kleinkind te laten komen… Nou ze waren super blij! , wisten met hun dankbaarheid eigenlijk nauwelijks raad. Met elkaar op de foto en op naar huis. Thuis aangekomen had Nadieh tijdens het bezoek van de socialwerkgroep een foto gemaakt en die bleek gelukkig te kloppen!!
Morgen hopen we na de kerkdienst het nieuwe huisje met de hele groep te bezoeken. De bede was gisterenavond dat dit fonkelnieuwe glimmende huisje tussen zoveel leed, een lichtend voorbeeld mag zijn van de hoop die er in /door Hem mag zijn en zo als een kaars op de kandelaar mag functioneren in haar omgeving!

Anna

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Kees Neven

Een verhaal van het team, dat het huisje van Anna schilderde:
(Team: Nelleke van Wijngaarden, Conny Neven, Ad Leenman, Christina Leenman, Jelle Burggraaf en Gerrit Burggraaf)
Stil zat ze daar op haar kleedje, buiten in de zon. Haar ogen gericht op de schilders die bezig waren haar huisje te schilderen. Haar krukken lagen links en recht van haar. Zij heeft niet gedronken, speelde af en toe even met haar kleindochter die overal ronddribbelde. Wat gaat er door Anna heen? Verstaan kan ze ons niet. Zou ze begrijpen dat we op de verf mopperen, die niet wil plakken? Misschien denkt ze wel dat we er geen plezier in hebben. Ze zat daar de hele dag en zei niet. Toen het huis klaar was mocht ze naar binnen. Haar gezicht toonde verbazing. Het was ook een grote verandering. Ze mompelde wat, een stamelend bedankje.
Toen kwam Pastor Amos. Vol enthousiasime over het niet meer te herkennen huis. Een blessing hier een een blessing daar, de bemoedegingen vlogen in het rond. Anna’s ogen lichtten op. Pastor Amos begon te zingen en vertaalde de dank van Anna. Ze zei: ”Iedere dag dat ik de gekleurde muren zie zal ik jullie zegenen.”
De aangekomen buurvrouwen en toegestroomde kinderen waren een housewarming aan het houden. We liepen de heuvel op naar de auto en hoorden het luide gezang. Hopelijk blijft het dag erop, anders hebben we weer een nieuwe klus…