Modeshow

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Christina Leenman

Afgelopen dinsdag zijn we begonnen met het naaiproject. Wij (Nelleke, Conny, Jet en Ik) hebben er zin in. Na een wat moeizame start gaan we ervoor. Het naaiatelier bevindt zich in een klein stenen schuurtje van ongeveer 3 bij 4 meter. De vrouwen vinden het leuk om hun eigen rok of jurk met hulp van ons te maken. Af en toe een vreugde dansje als ze het kledingstuk passen, erg leuk! Ook kregen we om de zoveel tijd bezoek van het ondeugend zoontje van Amos die onze projectjes kwam bekijken. Donderdag gingen Laura en Sabrina ook gezellig mee. We leggen de laatste hand aan de kledingstukken en gaan daarna een feestje bouwen met elkaar. Ze showen hun prachtige kleding waar ze erg blij mee waren. We drinken iets met lekkere koeken en spekjes erbij. Daarna hebben we ze verwend met maskertjes, make up en nagellak. Het was heel mooi om dit te doen! De 6 vrouwen waren erg dankbaar en blij. Prijs de heer!

Advertenties

Kindercreche

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van  Mariet, Mirjam & Dagmar

Terug naar dezelfde crèche, de vorige ervaring was niet al te best maar toch gingen we (Mirjam, Dagmar, Jelle, Daniel en Mariet) met volle moed opnieuw deze kindertjes bezoeken. We begonnen de dag zoals gewoonlijk weer met een lied, de hokiepoke song en natuurlijk (lekker origineel) akeko ofana. Ze vonden het werkelijk waar geweldig. De oudere kids kende na het eerste nummer alle bewegingen al uit hun hoofd, dus dat herhaalde we natuurlijk nog een keertje 🙂
Vervolgens hebben we heerlijk chaotische gevingerverfd met de kids. De kinderen legden allemaal hun handjes op de behangrol en langzaam verscheen er van ieder een omtrek op het papier. Tientallen rijkgekleurde handjes vulde de tafels. Meester kunstenaar Daniel tekende hier en daar vriendelijke monsters en smileys tussen de handjes. Het had zo in het rembrant museum opgehangen kunnen worden zo artestiek dat het was. Zo’n creatieve sessie kan natuurlijk niet zomaar afgekapt worden. Eerst heeft Dagmar de kinderen geprobeerd te vertellen dat God van ze houd door middel van een kikker die in een prins veranderd. Na het schoonmaken van de tafels en het te drogen hangen wan de vingerverf creaties gingen we door naar de 3D glitter stickers. Ieder kreeg een velletje papier van zijn favoriete kleur, en aangezien de kinderen de kleuren in het engels leerde was het heel duidelijk wie welk kleurtje wilde. Daarna gingen ze opnieuw aan de slag. Met een grote glimlach showden ze trots hun ‘aunties’ (zo noemde ze ons) hun werkelijk prachtige creaties.
De dag werd afgesloten met ballonnen, bellenblaas, tekenbordjes en stickers, dikke pret dus. Om 12 uur komt het eten en daarna een heerlijk middagdutje. Tussen alle bedrijvigheid door kwamen veel kinderen even op schoot om te knuffelen.

 

Een verhaal van Jet Neerhof

Een rondleiding in dit tehuis voor kinderen met een verstandelijke en fysieke beperking brengt ons uiteindelijk op de binnenplaats waar alle kinderen naar toe gebracht worden voor een meeting met de GAiN-groep.
Bij binnenkomst in de zaal zie ik een jochie van 1/1,5 jaar die meteen mijn aandacht trekt. Hij ligt wat apatisch in zijn rolstoel en zijn pupillen staan in de rechterooghoeken… Ze lijken wel te kunnen zien, maar niet te kijken. Ik streel zijn wangetjes, zijn armpjes… Geen reactie.
Zijn polsen staan beide naar buiten geknikt en tegen zijn lijfje gedrukt. Hij is spastisch.
Ik rijd hem naar buiten en zoek een plek voor hem in de schaduw. Streel hem nogmaals… geen reactie en zijn pupillen staan nog steeds in de rechterooghoeken. Na het zingen met de GAiN-groep vraag ik de leidster of hij uit zijn rolstoel mag, zij maakt hem los en zo beland hij op mijn schoot.
Hij overstrekt zich totaal en voelt hard en stijf aan. Ik streel hem over zijn wangetjes, zijn armpjes en beentjes, blaas lichtjes over zijn gezicht en neurie zachtjes: ‘Je bent een parel in Gods hand.’
Langzaam vermindert die stijfheid, de pupillen bewegen rustig heen en weer, op zoek naar controle.
Een bel van een bellenblaas waait langs zijn gezicht en even zie ik dat hij deze volgt met zijn ogen. De volgende bel raakt zijn gezicht.. schrik.. zijn ogen zijn weer uit balans… zijn lijfje verstijft weer en voelt aan als een plank.
Opnieuw begin ik hem weer te strelen.. zijn wangen, armpjes, beentjes.. neurie weer zachtjes.
Ik leg mijn hand op zijn voorhoofd en zegen hem. Meteen begint zijn lijfje zich weer te ontspannen, zijn ogen richten zich naar me toe en kijken me aan… Ik ben verliefd!

 

Het Voedselproject voor Kinderen

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Een verhaal van Nynke Neven

Na een bezoek aan Rehoboth hebben we ruim 20 minuten over de typische Afrikaanse wegen gehobbeld tot we aankwamen bij het voedselproject. Het voedselproject is voor kinderen, die thuis bijna of helemaal geen eten krijgen. De kinderen krijgen hier na school 3 keer in de week een maaltijd.

De school was voorbij en één voor één zag je de kinderen de heuvel afdalen naar het huisje. Als je dan even bedenkt dat dit misschien wel de enige (fatsoenlijke) maaltijd is die ze krijgen, dan breekt je hart wel.
We hadden sinaasappels meegenomen als extraatje bij het eten en dat werd echt gewaardeerd door de kinderen! Na het eten hebben we de springtouwen, fidget spinners, balonnen, voetballene en de bellenblaas uit de kast gehaald en zijn we met de kids gaan spelen. Ook hebben we typisch Nederlandse nummers gezongen zoals chichiwa en ze zongen uit volle borst mee. De losse heupen van de Afrikanen waren ook vandaag weer zichtbaar.
Na al het spelen, lachen & dansen was het voor de kinderen weer tijd om naar huis te gaan. Als team stonden we nog even na te praten en pastor Amos benoemd even dat de kinderen deze dag nooit meer zullen vergeten en dat ze dit aan hun kinderen zullen vertellen. Ze zullen hen dan vertellen vertellen dat wij als Hollanders naar hen toe kwamen om voedsel uit te delen en de tijd namen met ze te spelen. Wat wij gedaan hebben doet er toe en maakt wel degelijk een verschil in de leventjes van deze kinderen.

Het is zo bijzonder om te horen dat hetgene wat wij gedaan hebben niet alleen voor een glimlach op het gezicht gezorgd heeft maar ook gezorgd heeft voor een sprankeltje hoop in hun hart. In mijn ogen was wat wij gedaan hebben eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar voor hen betekende het meer dan dat wij ons kunnen voorstellen. Het deed mij denken aan wat mijn vader de dag daarvoor tegen mij zei: ‘een oorkaan begint ook met een zuchtje wind’. Vaak willen we van betekenis zijn in deze wereld en grote dingen doen, maar zoiets als een voedselproject bijwonen en met kleine kinderen spelen kan al heel veel verandering teweeg brengen.

Anna’s Paleisje

Geplaatst: 08/2017 in Blog

Verhaal van Gerrit Burggraaf

De opdracht aan het begin van de week was het schilderen van het huisje van Anna. Ze is een grootmoeder die zorgt voor haar kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen. Met veel zin gaat het team (Nelleke, Conny, Christien, Jelle & Gerrit B) op pad.

Op aanwijzing van Amos gaan we verf kopen is het plaatselijke winkelcentrum. Na ja, Winkelcentrum? Het komt er op neer dat er in een ”winkeltje” tussen de verkopers van kippen en geiten zowaar ook verf verkocht word. De prijs valt niet tegen, €12,50 voor 20 L muurverf, daar zal Gerrit van Wijk wel blij van worden.
Wel komen we wat laat bij Anna aan. Haar huisje is vrij nieuw en heeft 2 slaapkamertjes, een keuken en een woonkamer.

Alles is echter van grijs, grauw beton en de muren zijn zwart van de schimmel. We maken een buiten en binnen team en gaan met goede moed aan de slag. Maar wat blijkt de verf lijkt wel bloempap, het dekt voor geen meter. Het wordt een taaie dag want na druk heen en weer sauzen dekken de muren nog steeds niet. we besluiten om voor de volgende dag betere (en helaas Gerrit van Wijk) duurdere verf te kopen.
De volgende dag wordt het team uitgebreid met AD Leenman en Kees Neven. Gelukkig is de nieuwe verf wel goed en verloopt het schilderwerk voorspoedig. Aan het eind van de dag ziet het huis er prachtig uit, maar het mooiste komt nog. Op het moment dat we weg willen gaan, arriveert pastor Amos met zijn team. Terwijl de verf nog moet drogen, wordt binnen de de Heer gedankt met luid gezang. Een mooiere oplevering konden we ons niet wensen.

Later in de dienst van zondag hoorde we dat ze eerst in de sloppenwijken woonde in één van de slechtste hutjes. Van kapot dak en ingestorte muren naar een mooi geschilderd huis dat als een huis van gebed gebruid gaat worden voor de wijde omgeving. Praise the lord.

Kleine mensjes

Geplaatst: 07/2017 in Blog

Een verhaal van Dagmar Burggraaf:

Het is donderdag, en vandaag zijn we weer naar dezelfde crèche als gisteren geweest. Er waren meer kinderen dan gisteren, wat wel heel leuk was. 33 gezichtjes kijken ons verlegen aan. De kleinere kids zitten in de achterkamer. We begeven ons in een klein, stenen gebouwtje, dat jaren geleden opgezet is door GAiN. Het voelt koud aan, maar hier en daar is het wat opgevrolijkt met kleurrijke kinderpostzegels. Tot mijn verbazing is 80% van de afbeeldingen in het Engels. De kinderen worden in een groep gezet en tellen ieder tot 10, noemen alle kleuren op en zingen een lied over de 12 maanden. Dit alles gebeurt in het Engels. Deze kinderen van 0-5 jaar kunnen soms nog beter Engels dan onze kinderen in Nederland uit groep 8 op de basisschool.

Na de crèche zijn we net als gisteren naar het voetbalveld gegaan. De kinderen herkennen ons en rennen op ons af. Ook dit keer hebben we van alles mee genomen. Vooral het springtouw, de fidget spinners en de magnetische tekenbordjes zijn een succes. Om de beurt wisselen we namen en tekeningen uit; Samkelo, Synda, Sipke en andere mooie namen verschijnen op de plastic tekenbordjes. Langzaam krijgen alle kinderen een naam, een persoonlijkheid en ieder een eigen verhaal. Ze zijn net als mijn zusje, broertje en ouders: mensen.

 

Losse heupen

Geplaatst: 07/2017 in Blog

Vandaag om half 11 vertrokken naar sloppenwijk colombe voor een kerkdienst met pastoor Amos. De muziek was luid en duidelijk te horen toen we het terrein op kwamen rijden, met wat geslip en geglij stonden we netjes op het heuveltje naast het gespannen tentdoek geparkeerd. Een geheel andere gewaarwording dan dat we in ons thuisland gewend zijn. Het moment dat we de tent in liepen en plaatsnamen op de plastic campingstoeltjes, werden we zo onderhand van onze plekken afgeblazen door het volume van de speakers, die op een meter afstand stonden. Na het verhaaltje van Gerrit van Wijngaarden, werden we allemaal op het podium geroepen om het lied ‘Soon and very soon’ te zingen. Verschillende mensen vertelden wat, waaronder een blanke vrouw uit Zweden, die hier gewerkt had. Ook Gerrit Burggraaf deelde zijn gepassioneerde verhaal. . De heupen swingden alle kanten op. Wat zijn die mensen daar toch lekker los in het lichaam! De duur van de kerkdienst was 3,5 uur.

Later in de middag zijn we naar het strand bij de Indische Oceaan geweest. Op de heenweg hebben we een groep walvissen gespot. Daarna hebben we daar met een aantal mensen (Gerrit Burggraaf, Gerrit van Wijngaarden, Nadieh Neerhof, Christina Leenman, Daniël Verboom, Mirjam Verboom, Willem Verboom, Mark Grevers & Sabrina Leenman) gezwommen in de hoge golven.